قلت لأبي عبداللّه‌(ع): الحمام يغتسل فيه الجنب وغيره، أغتسل من مائه؟ قال: نعم، لابأس أن يغتسل منه الجنب. ولقد اغتسلتُ فيه، ثم جئتُ فغسلت رجلي، وما غسلتهما إلاّ مما لزق بهما من التراب. (١٩)

در زمان‌هاى گذشته، كنار خزانه حمام، حوضچه‌هايى بود كه افراد براى تنظيف و تطهير و غسل، آب را با كاسه از آنجا بر مى‌داشتند و بر خود مى‌ريختند و آب مستعمل در قسمتى از حمام جمع مى‌شد. افراد بعد از شستشوى خود با آب حوضچه‌ها، وارد خزانه مى‌شدند تا آب آن تميز بماند.

اما در زمان‌هاى بعد، به سبب اينكه آب قليل را به صرف ملاقات با نجاست، نجس مى‌دانستند و نيز متنجّس را منجّس مى‌دانستند، تطهير بدن با آب قليل دشوار شد و در نتيجه با بدن كثيف وارد خزانه مى‌شدند. در حالى كه حمام‌هاى متعارف در عصر معصومان(ع)، به همان صورت بود كه گفتيم و آنان ترتيبى خاص، غير از ترتيب متعارف را براى استحمام سفارش نكردند. لذا، مردم در مورد آب حوضچه‌ها و آب‌هاى مستعمل براى تطهير و تنظيف و غسل مى‌پرسيدند.

ظاهراً، محمد بن مسلم در مورد غسل با آب مستعمل پرسيده و روشن است كه ازاله نجاست جنابت، غالباً در حمام بوده و حتى غيرجنب‌ها هم فراوان پيش مى‌آمده كه بدن نجس خود را با آب حوضچه‌ها تطهير مى‌كردند.

امام هم فرمود كه ايرادى ندارد جنب با همين آب مستعمل غسل كند؛ زيرا آب با ملاقات نجس نشده است و من در همين حمام، يعنى از حوضچه‌ها غسل كردم و پايم را در خارج حمام شستم. اما شستن پايم به علت نجاست آب مستعمل نبوده، بلكه براى پاك كردن خاك بوده است.

(١٨) وسائل الشيعه ، ج ١، ص ٢١٣، ح ٥٤٥.
(١٩) وسائل الشيعه ، ج ١، ص ١٤٨، ح ٣٦٨.