و از بزرگانى چون سيد محمد كاظم طباطبايى‌يزدى (م ١٣٣٧هـ . ق)، آخوند خراسانى (م ١٣٢٩هـ . ق )، شيخ فتح اللّه‌ شريعت اصفهانى (م ١٣٣٩هـ . ق )، ميرزا حسين نورى (م ١٣٢٠هـ . ق ) بهره برد.

همچنين براى بهره‌گيرى از درس ميرزا محمدتقى شيرازى (م ١٣٣٨هـ . ق )، رهسپار سامرا شد و در زمره شاگردان برجسته ميرزاى دوم درآمد و خود نيز حوزه درس تشكيل داد.

در سال ١٣٣٣هـ . ق ، به قم بازگشت و بسيار مورد استقبال قرار گرفت. آيت اللّه‌ حاج آقا احمد طباطبايى قمى در نخستين شب ورود، محل نماز خود در صحن بزرگ را به او واگذارد. وى حوزه درس در قم داير كرد و تا پايان حيات خويش در اين شهر ماندگار شد.

بنابه نقلى، آيت اللّه‌ فيض در سال ١٣٤٠هـ . ق ، طى نامه‌اى از آيت اللّه‌ حاج شيخ عبدالكريم حائرى دعوت كرد تا در قم اقامت گزيند و پس از آن، نماينده‌اى را به منظور تأكيد دعوت قبلى، به اراك فرستاد و آيت اللّه‌ حائرى در پى اين دعوت به قم مهاجرت كرد.

آيت اللّه‌ فيض هنگام ورود آيت اللّه‌ حائرى، فيض محل نماز جماعت خود در مسجد بالاسر در حرم حضرت معصومه(س) را به ايشان سپرد و از آن به بعد در مسجد امام حسن عسكرى(ع) اقامه نماز كرد. پس از يك ماه، آيت اللّه‌ حائرى با انتقال محل نماز خود به صحن عتيق، از آيت اللّه‌ فيض خواست تا براى اقامه نماز به جاى اول باز گردد، اما ايشان به احترام معظم له نپذيرفت.

از جمله آثار علمى آيت اللّه‌ فيض مى‌توان از حاشيه بر عروة الوثقى، مناسك حج، حاشيه بر وسيلة النجاة، تفسير، شرح منظومه سيد بحرالعلوم در فقه، ذخيرة العباد و الفيض نام برد.

وى در سال ١٣٧٠هـ . ق ، ديده از جهان فرو بست و در بارگاه حضرت