از اين عبارات استفاده مى‌شود كه مؤلف، كتاب را به درخواست شخص صاحب نفوذى كه نزد وى محترم بوده نوشته است؛ گر چه نه خود مؤلف و نه فرزندش در تعليقات بر كتاب، به مشخصات درخواست‌كننده اشاره‌اى نكرده‌اند.

ساير تأليفات

از مؤلف، علاوه بر كتاب مذكور، آثار علمى ديگرى نيز بر جاى مانده كه از آن جمله: «المسائل الفقهيه» (٣٠) معروف به «مسائل ابن طى» و حاشيه بر القواعد و الفوائد شهيد اول (٣١). علاوه بر اين خود مؤلف در الدرالمنضود، از كتاب فقهى ديگر خود به نام «إعلام الوارد» نام مى‌برد (٣٢)، ولى از اين اثر هيچ سخنى در تراجم به ميان نيامده است.

از چهار اثر ياد شده براى مؤلف، كتاب الدر المنضود آخرين اثر علمى او و منعكس‌كننده آخرين آراى فقهى اوست؛ زيرا كتاب «المسائل الفقهيه»، بنا به گفته صاحب الذريعه، در سال ٨٢٤ هـ . ق (٣٣) و حاشيه بر قواعد شهيد اول در سال ٨٣٥ هـ . ق نوشته شده است (٣٤) و كتاب «إعلام الوارد» كه جزو كتب مفقوده ايشان به‌شمار مى‌رود، به دليل ذكر نام آن در اين كتاب، قطعاً قبل از تأليف اين كتاب تدوين يافته است.

پيشينه نگارش در موضوع

گرچه اصل لزوم نيّت در عبادات وصيغه در عقود و ايقاعات، في الجمله مورد پذيرش فقها است، اما نسبت به حقيقت نيّت و كيفيت آن، همچنين صيغه‌هاى

(٣٠)الذريعه، ج٢٠، ص٣٣١.
(٣١)همان، ج٦، ص ١٧٤.
(٣٢)الدرالمنضود، ص٢٢.
(٣٣)الذريعه، ج٢٠، ص٣٣١.
(٣٤)همان ،ج ٦،ص ١٧٤ .