در مقام فتوا از الفاظى كه نشان از ترديد در فتوا دارد، فراوان استفاده شده است، مثلاً بيش از صد مورد از لفظ «الاقوى» استفاده كرده كه با توجه به حجم فروع مطرح شده، به نظر مى‌رسد زياد است. در چهار ده مورد، لفظ «احوط و احتياط» و چهارده مورد لفظ «اولى» را به كار برده است. مؤلف از تعابيرى مانند «وهو قوي»، «الأصحّ» و «الاقرب» نيز در مقام تقويت برخى اقوال و اختيار قولى و بيان حكم مورد نظر خويش بهره برده است.

امانت در نقل قول‌ها

گرچه به نظر مى‌رسد در اكثر نقل قول‌ها، رعايت امانت صورت گرفته است، اما مى‌توان مواردى را يافت كه از اين اصل غفلت شده است. براى نمونه در بحث غسل ميت، از فخر المحققين نقل مى‌كند كه ايشان قائل به وجوب نفسى غسل است نه غيرى، (١٢٣) در حالى كه در كلام فخر در رساله فخريه، چنين آمده است: «ويجب الغسل بالموت أيضاً، و يكفى عن وجوب الوضوء لا استحبابه»، (١٢٤) اما اينكه نفسى است يا غيرى در عبارت او مطرح نشده است. با جستجو در كتاب ديگر فخرالمحققين، يعنى ايضاح الفوائد نيز، به چنين عبارتى دست نيافتيم.

مخالفت با مشهور

به رغم تأثيرپذيرى صاحب «درّالمنضود» از برخى فقيهان، ايشان داراى آرايى است كه گرچه نظر خاص وى نيست، امّا مخالف فتواى مشهور فقها است. از آن جمله مى‌توان به اين موارد اشاره كرد:

(١٢٣)الدرالمنضود، ص١١.
(١٢٤)رساله فخريه،ص ٤٠.