كرده است. (١١٠) موارد استدلال به اجماع نيز مانند ساير ادله، اندك است، در مجموع، در پنج مورد به اين دليل استناد كرده است. (١١١) همچنين در كنار ادله يادشده، براى عرف وعادت نيز در تعيين موضوعات احكام، جايگاهى خاص قائل شده و در مواردى (١١٢) به اين نكته تصريح كرده است.

گرچه مؤلف در شيوه طرح مباحث فقهى، در مواردى از كتب فقهى پيشين بهره برده، اما خود نيز سعى‌داشته در اين حوزه ابتكار عمل داشته باشد. اين مطلب در مقايسه «درّالمنضود» با متون فقهى پيش از آن، به‌ويژه «رساله فخريه» و «رساله ابن فهد» در زمينه صيغ نيّات و آثار فقهى ديگر در زمينه صيغ عقود و ايقاعات بيشتر آشكار مى‌شود. او در هر بحث فقهى، ابتدا تقسيم‌بندى‌هايى را مطرح مى‌كند و در ادامه، به بيان صيغ نيات و عقود و ايقاعات كه مقصود اصلى تأليف است، مى‌پردازد. براى مثال در كتاب طهارت، پس از تعريف لغوى و شرعى طهارت، آن را به سه بخش وضو و غسل و تيمم تقسيم و سپس وضو را به دو بخش واجب و مستحب تقسيم مى‌كند. آن گاه به اختصار، اسباب و غايات و افعال وضو را مى‌شمارد و پس از آن، بحث صيغ نيّت و كيفيت آن را براى افراد و حالات مختلف، مفصل‌تر از ساير مباحث، تبيين مى‌كند و همين شيوه را در غالب مباحث و ابواب فقهى كه در آنها بحث نيّت وصيغه مطرح است، پى مى‌گيرد.

تأثيرپذيرى از ديگران

به نظر مى‌رسد ابن طىّ، به شدت تحت تأثير آرا و انديشه‌هاى فقهى شهيد اول بوده است؛ به گونه‌اى كه در غالب مواردى كه از شهيد نقل قول كرده، هماهنگ با

(١١٠)همان، ص٢٦٩.
(١١١)همان، ص ٧٨،٦٤،١٩٨ و ٢١٧.
(١١٢)همان، ص١٩١،٢٠٧،٢١٣ و ٣٠٥.