تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٦٣٧ - مسافت و زمان مانند دو پا براى پيادگان است ، نه براى كسانى كه در ما فوق مكان و زمان حركت مى كنند

را مسخر گردانيد ؟ خواهند گفت : خدا ، پس چرا وبه كجا منحرف مى شوند ) .
« تَعْرُجُ اَلْمَلائِكَةُ واَلرُّوحُ إِلَيْه فِي يَوْمٍ كانَ مِقْدارُه خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍ ٧٠ : ٤ » [١] ( فرشتگان وروح در روزى به سوى خداوند بالا مى روند كه مقدارش پنجاه هزار سال است ) .
« قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ الله فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ الله ويَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ والله غَفُورٌ رَحِيمٌ ٣ : ٣١ » [٢] ( بگو به آنان اگر شما خدا را دوست مى داريد ، از من پيروى كنيد تا خدا شما را دوست بدارد وگناهانتان را ببخشد وخداوند بخشاينده ومهربان است . )

((٢١٧٩)) آن ز عشق جان دويد واين ز بيم عشق كو وبيم كو فرق عظيم
((٢١٨١)) گرچه زاهد را بود روزى شگرف كى بود يك روز او خمسين الف
((٢١٨٢)) قدر هر روزى ز عمر مرد كار باشد از سال جهان پنجه هزار
مسافت وزمان مانند دو پا براى پيادگان است ، نه براى كسانى كه در ما فوق مكان وزمان حركت مى كنند تصور اين معنى كه اين انسان خاكى واسير زنجير قوانين طبيعت وگرفتار مكان وزمان مى تواند آن رشد وتوانايى را به دست بياورد كه در ما فوق آن زنجيرها وبستر مكان وجويبار زمان حركت كند ، براى مردم معمولى كه در جنين طبيعت چمباتمه زده وسر به بالا نمى كنند وبه درون خويش نمى نگرند . تصور محال است ، آنان در موقع شنيدن اين گونه مطالب انعكاسى كه از خود نشان مى دهند ، مانند عكس العملى

[١] سوره المعارج ، آيهء ٤ . .
[٢] سوره آل عمران ، آيهء ٣١ . .