تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ١٥٣ - تفسير ابيات

به آنها تقديم مى دارى ، در حقيقت گواه صدق براى اثبات محبت نسبت به آنان ابراز مى دارى ، هر كسى در اين دنيا ، به وسيلهء مال يا ساير چاره سازىها مى خواهد گوهر درونى خود را اظهار نمايد زكات وروزهء شما گواه سخاوت وتقواى شما است ، روزه ها كه گرفته‌اى باز گو كنندهء پرهيز تو از حلال است كه روشن مى دارد كه به طريق اولى پيوندى با حرام نداشته‌اى ، زكاتى كه داده‌اى مى گويد : اين شخص با ايمان كه از مال خود دست بر مى دارد ، مال ديگران را نخواهد دزديد ، اگر روزه وزكات به حيله گرى تو گواهى بدهند ، انحراف تو در محكمه عدل الهى ثابت خواهد گشت در اين هنگام اين گواه آورنده مانند آن صياد است كه دانه ها مى پاشد ولى نه از روى رحم وكرم بلكه براى شكار ، گربه در ماه رمضان روزه دارد ، اما براى شكار غذاى خود در كمين خفته است . اين انسان تبهكار ، با انحراف خود مردم را در بارهء نماز وروزه بد گمان كرده وآن عبادات مقدس را بد نام مى كند ، مگر فضل خداوندى بداد اين كجروان برسد واز اين بديها پاكشان سازد ، وبدان جهت كه رحمت الهى بر همه چيز سبقت دارد ، به حيله گريهاى آن كجرو ، نورى مى بخشد ونتايج كوشش او را از آميزش به كثافتها پاك مى كند وحماقتش را با باران رحمت شستشو مى دهد وبدين سان ، غفارى خداوندى آشكار مى گردد كه همهء گناهان را مى بخشايد .