الصحيح من سيرة الإمام علي (عليه السلام)
(١)
٧ ص
(٢)
٤٥ ص
(٣)
٧٩ ص
(٤)
٩٩ ص
(٥)
١٣٧ ص
(٦)
١٦٣ ص
(٧)
١٨٣ ص
(٨)
٢١٧ ص
(٩)
٢٤٧ ص
(١٠)
٢٧٣ ص
(١١)
٣٠٣ ص
(١٢)
٧ ص
(١٣)
٩ ص
(١٤)
٣٤ ص
(١٥)
٣٦ ص
(١٦)
٣٧ ص
(١٧)
٣٩ ص
(١٨)
٤٠ ص
(١٩)
٤٠ ص
(٢٠)
٤١ ص
(٢١)
٤١ ص
(٢٢)
٩٠ ص
(٢٣)
٤٥ ص
(٢٤)
٩١ ص
(٢٥)
٩٢ ص
(٢٦)
٩٣ ص
(٢٧)
٩٤ ص
(٢٨)
٩٥ ص
(٢٩)
٩٦ ص
(٣٠)
٩٧ ص
(٣١)
٩٨ ص
(٣٢)
٩٩ ص
(٣٣)
٣٤٠ ص
(٣٤)
٣٤١ ص
(٣٥)
٧٩ ص
(٣٦)
٣٤٢ ص
(٣٧)
٣٤٣ ص
(٣٨)
٣٤٤ ص
(٣٩)
٣٤٥ ص
(٤٠)
٣٤٦ ص
(٤١)
٣٤٧ ص
(٤٢)
٣٤٨ ص
(٤٣)
٣٤٩ ص
(٤٤)
٣٦٠ ص
(٤٥)
٣٦١ ص
(٤٦)
٣٦٢ ص
(٤٧)
٣٦٣ ص
(٤٨)
٩٩ ص
(٤٩)
٣٦٤ ص
(٥٠)
٣٦٥ ص
(٥١)
٣٦٦ ص
(٥٢)
٣٦٧ ص
(٥٣)
٣٦٨ ص
(٥٤)
٣٦٩ ص
(٥٥)
٣٧٠ ص
(٥٦)
٣٧١ ص
(٥٧)
٣٧٢ ص
(٥٨)
٣٧٣ ص
(٥٩)
٣٧٤ ص
(٦٠)
٣٧٥ ص
(٦١)
٣٧٦ ص
(٦٢)
١٣٧ ص
(٦٣)
٣٧٧ ص
(٦٤)
٣٧٨ ص
(٦٥)
٣٧٩ ص
(٦٦)
٣٩٠ ص
(٦٧)
٣٩١ ص
(٦٨)
٣٩٢ ص
(٦٩)
٣٩٣ ص
(٧٠)
٣٩٤ ص
(٧١)
٣٩٥ ص
(٧٢)
٣٩٦ ص
(٧٣)
١٦٣ ص
(٧٤)
٣٩٧ ص
(٧٥)
٣٩٨ ص
(٧٦)
٣٩٩ ص
(٧٧)
٤٠٠ ص
(٧٨)
٤٠١ ص
(٧٩)
١٨٣ ص
(٨٠)
٤٠٢ ص
(٨١)
٤٠٣ ص
(٨٢)
٤٠٤ ص
(٨٣)
٤٠٥ ص
(٨٤)
٤٠٦ ص
(٨٥)
٤٠٧ ص
(٨٦)
٤٠٨ ص
(٨٧)
٤٠٩ ص
(٨٨)
٤٠٠ ص
(٨٩)
٢١٧ ص
(٩٠)
٤٠١ ص
(٩١)
٤٠٢ ص
(٩٢)
٤٠٣ ص
(٩٣)
٤٠٤ ص
(٩٤)
٤٠٥ ص
(٩٥)
٤٠٦ ص
(٩٦)
٤٠٧ ص
(٩٧)
٤٠٨ ص
(٩٨)
٤٠٩ ص
(٩٩)
٤١٠ ص
(١٠٠)
٤١١ ص
(١٠١)
٢٤٧ ص
(١٠٢)
٤١٢ ص
(١٠٣)
٤١٣ ص
(١٠٤)
٤١٤ ص
(١٠٥)
٤١٥ ص
(١٠٦)
٤١٦ ص
(١٠٧)
٤١٧ ص
(١٠٨)
٤١٨ ص
(١٠٩)
٤١٩ ص
(١١٠)
٤١٠ ص
(١١١)
٤١١ ص
(١١٢)
٤١٢ ص
(١١٣)
٤١٣ ص
(١١٤)
٢٧٠ ص
(١١٥)
٢٧٣ ص
(١١٦)
٢٧٥ ص
(١١٧)
٢٨٤ ص
(١١٨)
٢٨٥ ص
(١١٩)
٢٨٧ ص
(١٢٠)
٢٨٩ ص
(١٢١)
٩٠٠ ص
(١٢٢)
٩٠١ ص
(١٢٣)
٩٠٢ ص
(١٢٤)
٩٠٣ ص
(١٢٥)
٣٠٣ ص
(١٢٦)
٩٠٤ ص
(١٢٧)
٩٠٥ ص
(١٢٨)
٩٠٦ ص
(١٢٩)
٩٠٧ ص
(١٣٠)
٩٠٨ ص
(١٣١)
٩٠٩ ص
(١٣٢)
٩١٠ ص
(١٣٣)
٩١١ ص
 
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص
٢٦٣ ص
٢٦٤ ص
٢٦٥ ص
٢٦٦ ص
٢٦٧ ص
٢٦٨ ص
٢٦٩ ص
٢٧٠ ص
٢٧١ ص
٢٧٢ ص
٢٧٣ ص
٢٧٤ ص
٢٧٥ ص
٢٧٦ ص
٢٧٧ ص
٢٧٨ ص
٢٧٩ ص
٢٨٠ ص
٢٨١ ص
٢٨٢ ص
٢٨٣ ص
٢٨٤ ص
٢٨٥ ص
٢٨٦ ص
٢٨٧ ص
٢٨٨ ص
٢٨٩ ص
٢٩٠ ص
٢٩١ ص
٢٩٢ ص
٢٩٣ ص
٢٩٤ ص
٢٩٥ ص
٢٩٦ ص
٢٩٧ ص
٢٩٨ ص
٢٩٩ ص
٣٠٠ ص
٣٠١ ص
٣٠٢ ص
٣٠٣ ص
٣٠٤ ص
٣٠٥ ص
٣٠٦ ص
٣٠٧ ص
٣٠٨ ص
٣٠٩ ص
٣١٠ ص
٣١١ ص
٣١٢ ص
٣١٣ ص
٣١٤ ص
٣١٥ ص
٣١٦ ص
٣١٧ ص
٣١٨ ص
٣١٩ ص
٣٢٠ ص
٣٢١ ص
٣٢٢ ص
٣٢٣ ص
٣٢٤ ص
٣٢٥ ص
٣٢٦ ص
٣٢٧ ص
٣٢٨ ص
٣٢٩ ص
٣٣٠ ص
٣٣١ ص
٣٣٢ ص
٣٣٣ ص
٣٣٤ ص
٣٣٥ ص
٣٣٦ ص
٣٣٧ ص
٣٣٨ ص
٣٣٩ ص

الصحيح من سيرة الإمام علي (عليه السلام) - العاملي، جعفر مرتضى - الصفحة ٣٣٣

فقال له عثمان: وإنك لهناك بعد، يا عاض أير أبيه (وفي نص البحار: وإنك لهناك؟! بعدُ ما برئْت)، أتراني ندمت على تسييري إياه؟! الخ..)[١].

فهذا النص يدل على أنه بمجرد برء عمار من الضرب والفتق الذي أصابه خرج إلى المسجد، فصادف وصول نعي أبي ذر. فإذا جمعنا بين هذه الرواية وبين غيرها يتضح: أن عماراً ضرب، فبلغ ذلك أبا ذر، فأنكره.

فلما برئ عمار من الفتق الذي أصابه وصل نعي أبي ذر، فأراد عثمان أن ينفي عمار إلى الربذة أيضاً، فتدخل علي (عليه السلام)، ومنع من ذلك..

أما بالنسبة للسؤال القائل: إذ كان علي (عليه السلام) قادراً على المنع من نفي عمار، فلماذا لم يمنع قبل ذلك من نفي أبي ذر إلى الشام، ثم إلى الربذة.. فسيأتي: أن الأمور تشير إلى أنه (عليه السلام) لم يكن قادراً على المنع من نفي أبي ذر.

ثم تغيرت الأمور، وأصبح قادراً على المنع من نفي عمار.

مشورة مروان:

ونرى: أن مشورة مروان بن الحكم التحريضية لعثمان على عمار ليس فقط لم تكن موفقة، وإنما كانت مغرضة تهدف إلى إغراق عثمان في بحر الهلاك، ولا ندري حقيقة الدوافع التي ساقته إلى مثل هذا الموقف..

إلا إن كان مروان قد تصور أن عثمان في مأزق حقيقي (ولو أنه أطاع


[١] الأمالي للمفيد ص٦٩ ـ ٧٢ و بحار الأنوار ج٣١ ص٤٨٢ عنه.