[١] آيت‌اللّه حكيم در سال ١٢٦٤ هجرى شمسى در« بنت جبيل» منطقه‌اى در لبنان ديده به جهان گشود. پدرش سيدمهدى حكيم از مراجع بزرگ زمان خود بود كه به درخواست مردم لبنان از عراق به آن ديار رفت و ارشاد و هدايت جامعه آنجا را بر عهده گرفت.

ايشان از ٩ سالگى به آموختن دروس حوزوى پرداخت و در محضر برادرش- سيد محمود- ادبيات، منطق و قسمتهايى از فقه و اصول تا قوانين را آموخت. سپس در شمار شاگردان شيخ صادق بن حاج مسعود بهبهانى و شيخ صادق جواهرى قرار گرفت و سه سال پيش از فوت آخوند خراسانى به درس خارج آن فقيه فرزانه وارد شد. سپس در محضر آقا ضياءالدين عراقى و شيخ على باقر جواهرى حاضر شد و بهره‌ها برد. وى مدتى در درس ميرزا محمدحسين نائينى حضور يافت. استاد ديگر آيت‌اللّه حكيم، عارف فرزانه حضرت سيد محمد سعيد حبوبى بود. آيت‌اللّه حكيم در مقام مرجعيت تامه شيعه، سراسر عمر پر بركت خود را صرف مبارزه با حاكمان جور كرد و در اين زمينه مرارتهاى زيادى را متحمل شد. پشتيبانى بى‌دريغ ايشان از مردم مسلمان ايران پس از واقعه ١٥ خرداد ٤٢ و حمله نظاميان شاه به مدرسه فيضيه هنوز از ياد نرفته است. ورود امام خمينى به عراق به صورت تبعيد از وقايع مهم دهه ٤٠ شمسى به شمار مى‌آيد. ملاقات امام با آيت‌اللّه حكيم و اين سخن امام كه:« شما حركت كنيد، من نخستين كسى هستم كه از شما پيروى خواهد كرد»

و تبسم و سكوت آيت‌اللّه حكيم، از جمله مسائل تاريخى نهضت اسلامى در ايران است. آيت‌اللّه حكيم در اين ديدار گفته بود:« من فكر نمى‌كنم اگر انقلابى سازمان دهم كسى از من پيروى كند ... بسيارى از مردم از ما اطاعت نمى‌كنند. آنها بندههوسهاى خويش‌اند.» كه البته مراد آيت‌اللّه حكيم، همه كسانى هستند كه از بلوغ سياسى، مذهبى برخوردار نيستند. آيت‌اللّه العظمى حكيم كه از بيمارى سرطان رنج مى‌برد، سرانجام در ٢٧ ربيع‌الاول ١٣٩٠ قمرى ١٣٤٨ هجرى شمسى) در خانه‌اش در بغداد به رحمت ايزدى پيوست.( براى آگاهى بيشتر از زندگانى آيت‌اللّه العظمى حكيم به كتاب« مرزبان حوزه نور» تأليف عباس عبيدى از انتشارات مركز چاپ و نشر سازمان تبليغات اسلامى مراجعه شود).