آداب سفر در فرهنگ نیایش (ترجمه الأمان) - سید بن طاووس - الصفحة ١٣٩ - فصل ٣ تهيهى غذا جهت مسافرت و آداب و اذكار آن

موجب بيمارى و ناتوانى و خطرى گردد كه بنده نتواند آن را جبران كند.

اگر خداوند نياز هر عضو از بدن را به بنده‌اش ارائه مى‌فرمود و او را به تقسيم كردن ما يحتاج هر عضو خويش توان مى‌داد، از عهده‌ى انجام آن بر نمى‌آمد و به سبب فشار كار و دشوارى آن از زندگى دست مى‌شست. پس چگونه براى انسان موفّق، روا و شايسته است كه از كسى كه اين كار مهمّ و بزرگ را برايش انجام داده و خود سرپرستى او را به عهده گرفته است غافل و بى‌خبر باشد و حال آن كه از هر بزرگى بزرگ‌تر است؟! هم‌چنين شايسته است به ياد آورد و سپاس گويد كه چگونه او را از زيان خوراكى‌هايى كه براى اعضا و جوارح او زيان آور است، رهانيده و آن‌ها را به صورت فضولات جدا كرده و با قدرت خود آن‌ها را به بيرون روانه ساخته است؛ در حالى كه بنده از تدبير اين مصلحت‌ها غافل مى‌باشد.

هر گاه بنده در مورد پروردگار و مالك امور دنيا و آخرت خود شرط انصاف نگاه دارد- خدايى كه او را پديد آورده و پرورش داده است و كارهاى زشتش را از ديد بينندگان پوشانيده و مخفى نگاه داشته است- و با ديده‌ى تيزبين عقل بنگرد كه خداوند بزرگ چگونه آسمان‌ها و زمين‌ها را به خاطر بنده‌ى ناتوان خود نگه داشته و چگونه وجود و زندگى، خرد، روان و تن درستى او را به عنايت و توجّه ارزشمند و مقدّس خود حفظ كرده است، اگر با ديده‌ى انصاف به اين امور بنگرد، تا اين اندازه سهل انگارى و زشت كردارى بر خود روا نمى‌دارد و يا به آن چه برايش زيان آور است يا به حالش سودى ندارد، سرگرم نمى‌شود و از همه‌ى منافعش دست نمى‌كشد. چگونه بشر روى گرداندن از خدا را بر خود مى‌پسندد؟! از كتاب «مسائل الرّجال» از مولايمان، ابو الحسن علىّ بن محمّد، امام هادى ٨، اين روايت را نقل مى‌كنيم: محمّد بن حسن مى‌گويد: محمّد بن هارون گفت: به امام هادى ٧ عرض كردم: از پدرانت به ما خبر رسيده است كه زمانى بر مردم خواهد رسيد كه هيچ چيز، از برادر مؤمن هم دم و به دست آوردن يك‌