آداب سفر در فرهنگ نیایش (ترجمه الأمان) - سید بن طاووس - الصفحة ٢٦٣ - فصل ١ آداب هنگام وارد شدن مسافر در كشتى

مى‌روند و براى رسيدن به آستانه‌ى عظمت او كمر همّت مى‌بندند. پس اى آقاى من، تو بهترين ميزبان و ارزشمندترين خواسته‌ى منى. براى هر ديداركننده ارزشى قرار داده‌اى و براى هر آمده‌اى تحفه و پيش كشى دارى. پس از تو مى‌خواهم هديه‌ى مرا آزادى‌ام از آتش جهنّم قرار دهى و تلاشم را بپذيرى. (خدايا،) به دورى‌ام از خاندانم ترحّم نما؛ بدون اين كه منّتى بر تو نهاده باشم؛ بلكه تو بر من منّت دارى كه راهى براى زيارت ولىّ‌ات برايم گشودى و فضيلت او را به من شناساندى و در شب و روزم نگه‌دارى‌ام كردى تا به اين جا رساندى. به تو اميدوارم؛ نااميدم مگردان و به تو دل بسته‌ام؛ مأيوسم مكن. اين سفرم را كفّاره‌ى گناهانم قرار ده. اى مهربان‌ترين مهربانان.»[١] اگر مقصود مسافر از سوار شدن بر كشتى سفر زيارتى نيست، مى‌تواند [به جاى عبارت مربوط به زيارت‌] هر گونه كه مناسب مقصودش است، عبارت ديگرى بياورد.

[١] بحار ٧٦: ٢٥٥.