آداب سفر در فرهنگ نیایش (ترجمه الأمان) - سید بن طاووس - الصفحة ١٣٤ - فصل ٢ در ذكر وسايلى كه مطابق روايات و نيز آن چه ما خود افزودهايم، خوب است مسافر به هم راه داشته باشد

فصل ٢: در ذكر وسايلى كه مطابق روايات و نيز آن چه ما خود افزوده‌ايم، خوب است مسافر به هم راه داشته باشد

از برقى روايت مى‌كنيم كه در كتاب محاسن به سند خود از حمّاد بن عيسى و او از امام صادق ٧ نقل كرده است كه فرمود:

«در وصيّت لقمان به فرزندش چنين آمده است: فرزندم، هنگام مسافرت، شمشير و كفش و عمامه و ريسمان و ظرف آب و نخ و سوزن و درفش خود را هم راه بردار. هم چنين داروهايى كه خود و همراهانت به آن‌ها بهره‌مند مى‌شويد را با خود برگير. رفتارت را با هم‌سفرانت هم آهنگ ساز؛ مگر در نافرمانى خدا» و بعضى افزوده‌اند: «و كمان تيراندازى‌ات را [نيز با خود بردار.].»[١] نويسنده‌ى كتاب «عوارف المعارف» حديثى را با سند نقل كرده است كه پيامبر اكرم ٦ پنج چيز را در مسافرت با خود بر مى‌داشتند: آينه، سرمه‌دان، مدرى‌[٢]، مسواك و شانه. در روايت ديگرى اضافه شده است: و قيچى.[٣] برداشتن ابزار و وسايل در سفرها به چگونگى آن مسافرت و كيفيّت حال مسافر و مدّت سفر بستگى دارد؛ چون مسلّما مسافرت در گرماى تابستان مانند مسافرت در سرماى زمستان نيست و مسافرت افراد ناتوان با سفر كردن افراد نيرومند و مسافرت تهى دستان با مسافرت ثروتمندان يكسان نيست و هر انسانى‌

[١] محاسن: ٣٦٠.

[٢] ميل و شانه‌ى باريكى كه با آن موى سر را صاف مى‌كنند.

[٣] بحار ٧٦: ٢٣٩.