آداب سفر در فرهنگ نیایش (ترجمه الأمان) - سید بن طاووس - الصفحة ٢٣٩ - فصل ٤ دعاهايى كه در ساعت حركت و هنگام رسيدن به آستانهى در، جهت گشوده شدن درهاى دوستى خوانده مىشود

در خواست دارم و به تو پناه مى‌برم از شرّ آن چه براى آن بيرون شدم.

خداوندا، از فضلت به من گشايش ده و از نعمتت بهره‌مندم ساز و مرا در كار اطاعتت بگمار و به آن چه نزد توست، مشتاقم گردان و در راه خود و بر آيين خود و پيامبرت ٦ بميران.»[١] در خبر ديگرى ابو حمزه‌ى ثمالى از امام باقر ٧ نقل كرده است:

«هر كس در هنگام بيرون آمدن از منزل خود اين دعا را بخواند، خداوند از كار دنيا و آخرتش، هر آن چه را كه مايه‌ى اندوه اوست، از ميان بردارد:

بسم اللَّه، حسبي اللَّه، توكّلت على اللَّه اللّهمّ إنّي أسألك خير أموري كلّها و أعوذ بك من خزي الدّنيا و عذاب الآخرة.

به نام خدا. خدا مرا بس است. بر خدا توكّل دارم. پروردگارا، از تو مى‌خواهم نيكى تمامى كارهايم را و پناه مى‌برم به تو از رسوايى دنيا و رنج سراى آخرت.»[٢] روايت است كه وقتى مسافر در درگاه خانه‌اش قرار گرفت، تسبيحات حضرت زهرا ٨ را بگويد و حمد و آية الكرسى را- چنان كه در پيش گفتيم- بخواند و بگويد:

«اللّهمّ إليك وجّهت وجهي و عليك خلّفت أهلي و مالي و ما خوّلتني و قد وثقت بك فلا تخيّبني يا من لا يخيب من أراده و لا يضيع من حفظه. اللّهمّ صلّ على محمّد و آله و احفظني فيما غبت عنه و لا تكلني إلى نفسي يا أرحم الرّاحمين. اللّهمّ بلّغني ما توجّهت له و سبّب لي المراد و سخّر لي عبادك و بلادك و ارزقني زيارة نبيّك و وليّك أمير المؤمنين و الأئمّة من ولده و جميع أهل بيته‌

[١] كافى ٢: ٣٩٤؛ محاسن: ٣٥١؛ مكارم الأخلاق: ٢٤٧.

[٢] كافى ٢: ٣٩٤؛ محاسن: ٣٥١.