آداب سفر در فرهنگ نیایش (ترجمه الأمان) - سید بن طاووس - الصفحة ٣٠٤ - فصل ٢٣ دعايى ارزشمند براى زمانى كه مسافر به شهر يا روستا يا يكى از منزلهاى بين راه مشرف مىشود

آن رسيده يا در آن اقامت كرده و يا از آن بيرون رفته است را از من بازدار.

خدايا، نگه داشتن حرمتت و عمل كردن به دينت را به دل آن‌ها بيفكن تا ما را نيازارند و به اين كار به خود ستم روا ندارند و پشت سر ما عيب‌جويى نكنند و مزاحم ما نشوند و چنان اعضاى بدنشان را كنترل كن كه نتوانند در مخالفت اراده‌ات يا معارضه‌ى فرمانت به كارى دست زنند كه سودهاى رحمتت و بهره‌هاى نعمتت را بر ما دگرگون سازند.

بدشگونى اين مكان و زيان و مشكلات و آسيب‌ها و خطرهايش را از ما بگردان و نيك بختى و بقا و شادمانى و نيكى‌هايش را بر ما تكميل فرما و ما را به راستى و درستى وارد گردان و در آن جا با بزرگوارى مقيم و پا بر جايمان ساز و با دلى خوش و ستودگى ما را بيرون بر و از پيشگاه خود نيرويى مدد دهنده به ما مرحمت فرماى و در حوادث روزگار پشتيبان ما و از هر بدى پناهگاه ما باش. در دنيا نعمت‌هاى فراوان بر ما ببخش و در آن سرا نعمت‌هاى جاودان و اقليمى بزرگ به ما عطا كن.

اين دعا و اميد را ابتدا در مورد هر كه از برگزيدگان و انتخاب‌شدگان كه آغاز كردن را به او مى‌پسندى، آغاز كن و آنان را وسيله‌اى براى تقرّب ما به خودت در آن چه عرضه داشتيم يا عرضه خواهيم كرد، قرار ده؛ اى مهربان‌ترين مهربانان.