آداب سفر در فرهنگ نیایش (ترجمه الأمان) - سید بن طاووس - الصفحة ٢٣٨ - فصل ٤ دعاهايى كه در ساعت حركت و هنگام رسيدن به آستانهى در، جهت گشوده شدن درهاى دوستى خوانده مىشود

حتما خداوند او را مى‌آمرزد و توبه‌اش را مى‌پذيرد و مهمّاتش را برآورده ساخته، وى را از شوربختى نگه‌دارى مى‌فرمايد:

أعوذ بما عاذت به ملائكة اللَّه من شرّ هذا اليوم الجديد الّذي إذا غابت شمسه لم يعد [و] من شرّ نفسي و من شرّ غيري و من شرّ الشّياطين و من شرّ من نصب لأولياء اللَّه و من شرّ الجنّ و الإنس و شرّ السّباع و الهوامّ و من شرّ ركوب المحارم كلّها. أجير نفسي باللَّه من كلّ سوء إلّا غفر اللَّه له و تاب عليه و كفاه المهمّ و حجزه عن السّوء و عصمه من الشّرّ.

به خدا پناه مى‌برم از آن چه فرشتگان به آن پناه بردند و از گزند اين روز نو ظهورى كه وقتى آفتابش نهان شد ديگر برنمى‌گردد و از تبه‌كارى نفسم و از بزه كارى ديگران و از آسيب زدن شيطان‌ها و از شرّ دشمن اولياى خدا و از گزند جنّيان و آدميزادگان و حيوانات وحشى و گزندگان و از پليدى كلّيّه‌ى گناهان. خودم را از هر بدى به خدا مى‌سپارم.»[١] هم چنين به سند خودمان- كه به معاوية بن عمّار مى‌رسد- مى‌گوييم: امام صادق ٧ فرمود: «هر گاه خواستى از منزل خود بيرون روى، بگو:

بسم اللَّه، توكّلت على اللَّه، لا حول و لا قوّة إلّا باللَّه. اللّهمّ إنّي أسألك خير ما خرجت له و أعوذ بك من شرّ ما خرجت له.

اللّهمّ أوسع عليّ من فضلك و أتمم عليّ نعمتك و استعملني في طاعتك و اجعل رغبتي فيما عندك و توفّني على ملّتك و ملّة رسولك ٦.

به نام خدا. بر خدا توكّل كردم و نيست جنبش و نيرويى جز به (توان) خدا. پروردگارا، من نيكى آن چه را برايش بيرون شدم، از تو

[١] كافى ٢: ٣٩٤؛ محاسن: ٣٥١؛ روضة المتّقين ٤: ٢٠٨؛ فقيه ٢: ١٧٨.