آداب سفر در فرهنگ نیایش (ترجمه الأمان) - سید بن طاووس - الصفحة ٨٩ - فصل ٨ دعاى هنگام پوشيدن لباس

ارزانى‌دار و زنجير نيك بختى بر گردنم بياويز و به آن چه تو شايسته‌ى آنى، از نعمت‌هاى بيشتر، مرا شرافت ده.

هم چنين از كتاب «محاسن»- كه به سند خود از ابو حمزه‌[١] و او از امام صادق ٧، نقل كرده است- روايت مى‌كنيم كه فرمود:

«هر كس دستار بر سر نهد و تحت الحنكش را از زير چانه نچرخاند، اگر به درد لاعلاجى دچار گردد، جز خود كسى را سرزنش نكند.» روايت شده است: «آن‌ها كه دستار به سر دارند، نيكو رويان‌اند.»[٢] بعد لباسم را در حال نشسته مى‌پوشم و در حالى كه رو به قبله و رو به مردم نباشم، مى‌گويم (بخشى از دعا منقول است):

اللّهمّ استر عورتي و أعفّ فرجي و لا تجعل للشّيطان في ذلك نصيبا و لا له إلى ذلك وصولا فيضع لي المكائد و يهيّجني لارتكاب محارمك و سلّمني من أمراض العورات حتّى لا أحتاج إلى كشفها و لا ذكرها للأطبّاء و أهل المودّات؛ برحمتك يا أرحم الرّاحمين.

خدايا، عورتم را بپوشان و شرمگاهم را (از حرام) بازدار و براى شيطان در آن بهره‌اى قرار مده و نگذار به من برسد كه در آن صورت بر سر راهم دام‌ها بگستراند و مرا به سوى كارهاى حرام برانگيزاند.

(هم چنين،) مرا از بيمارى‌هاى تناسلى سلامت بدار تا به كشف عورت و بازگو كردن آن نزد پزشكان و دوستان نيازمند نگردم؛ به رحمتت، اى مهربان‌ترين مهربانان.»

[١] ثابت بن أبي صفيّة دينار الأزدى الثّمالى.

[٢] المحاسن: ٣٧٨.