آداب سفر در فرهنگ نیایش (ترجمه الأمان) - سید بن طاووس - الصفحة ٧٩ - فصل ٣ نيت ما هنگام سفر چه بايد باشد؟

فصل ٣: نيّت ما هنگام سفر چه بايد باشد؟

در اين كتاب برخى نكات مورد اعتماد را براى خواننده ياد آور مى‌شويم تا اگر خواسته باشد، آن را برنامه‌ى كار خود قرار دهد و بر طبق آن رفتار كند و اگر ناديده انگارد و به كار نبندد، حجّت و برهانى بر او خواهد بود.

مقصود و نيّت از سفر آن است كه ما از خدا، به وسيله‌ى خدا، به سوى خدا و براى خداوند راهى مى‌شويم. منظور ما از اين سخن كه آغاز سفرمان «از خدا» است آن است كه بدانيم بدون شك ما در پيشگاه مقدّس او هستيم و مقيم بارگاه او و در قلمرو حكم رانى‌اش از فرمان بران اوييم و عنان امور ما در يد قدرت اوست. مراد از «به وسيله‌ى خدا» آن است كه به توان و نيروى الهى و امدادهاى رحمت او، امكان آغاز كردن و پيمودن راه را يافته‌ايم و تحت حفظ و پاس دارى و نگهبانى و كمك رسانى اوييم. مقصود از «به سوى خدا» آن است كه ما پيرو اراده‌ى اوييم و در جهت خواسته‌ى وى گام بر مى‌داريم تا عبادتى را كه خواست اوست انجام دهيم. پس در واقع مسافرانى هستيم كه سر آغاز راه سفر ما از دربار خداوند شروع مى‌شود و به پيشگاه مقدّس او پايان مى‌پذيرد. نيز منظور از «براى خدا» آن است كه آهنگ آن داريم كه سفر ما به هيچ غلّ و غشّ و سرشت حيوانى و شهوات نفسانى و هر آن چه ما را از نگه‌دارى حرمت خدا و سپاس نعمت‌هاى وى دور مى‌گرداند، آميخته نگردد و به ياد داشته باشيم كه بى‌شك در پيشگاه اوييم.