آداب سفر در فرهنگ نیایش (ترجمه الأمان) - سید بن طاووس - الصفحة ١٢٣ - فصل ٤ تكميل دعاها و دستورهايى كه در سه فصل گذشته آورديم

أَيَّمَا الْأَجَلَيْنِ قَضَيْتُ فَلا عُدْوانَ عَلَيَّ وَ اللَّهُ عَلى‌ ما نَقُولُ وَكِيلٌ‌.[١] از جمله مطالب ناتمام آن بود كه در فصل فوايد تربت شريف امام حسين ٧ گفتيم: در بستر دعايى را بخواند كه مولاى ما امير المؤمنين ٧ در شب هجرت پيامبر اكرم ٦ از مكّه به مدينه- وقتى در بستر ايشان آرميده بود- خواند و دعا را نقل نكرديم. اكنون بر طبق روايتى كه به ما رسيده است، متن دعا را مى‌آوريم:

«أمسيت اللّهمّ معتصما بذمامك و جوارك المنيع الّذي لا يطاول و لا يحاول من شرّ كلّ طارق و غاشم من سائر من خلقت و ما خلقت من خلقك، الصّامت و النّاطق، في جنّة من كلّ مخوف بلباس سابغة حصينة و هي ولاء أهل بيت نبيّك محتجزا من كلّ قاصد لي إلى أذيّة بجدار حصين الإخلاص في الاعتراف بحقّهم و التّمسّك بحبلهم موقنا بأنّ الحقّ لهم و معهم و منهم و فيهم و بهم أوالي من والوا و أعادي من عادوا و أجانب من جانبوا فأعذني اللّهمّ بهم من شرّ كلّ ما أتّقيه؛ إنّا جَعَلْنا مِنْ بَيْنِ أَيْدِيهِمْ سَدًّا وَ مِنْ خَلْفِهِمْ سَدًّا فَأَغْشَيْناهُمْ فَهُمْ لا يُبْصِرُونَ‌[٢].»

«خدايا، شب را در حالى آغاز نموده‌ام كه به رشته‌ى پيمان استوار تو چنگ زده‌ام و به پناهگاه خلل ناپذيرت- كه دست تجاوز بدان نرسد و راه نفوذ به آن بسته است- پناه آورده‌ام تا از گزند هر حادثه و بيدادگرى، از تمامى آفريدگانت، از آدميان و غير آنان، چه آن‌ها كه خموش‌اند و چه آن‌ها كه گويا هستند، محفوظ بمانم و به واسطه‌ى تن پوش پر بركت و ايمنى بخشى كه همانا دوستى خاندان پيامبر تو صلوات اللَّه عليهم أجمعين است، از هر امر ترسناكى در امان باشم؛ چنان كه از هر آن كس كه قصد آزارم كند، به ديوار امن اخلاص پناهنده شوم؛ اخلاص در اعتراف به حقّ‌

[١] قصص( ٢٨): ٢٣- ٢٩.

[٢] يس( ٣٦): ١٠.