آداب سفر در فرهنگ نیایش (ترجمه الأمان) - سید بن طاووس - الصفحة ٢٧٩ - فصل ٩ ذكر شواهدى در تصديق بيان پيامبر اكرم

فصل ٩: ذكر شواهدى در تصديق بيان پيامبر اكرم ٦ كه فرمود: در زمين جن‌هايى هستند كه گمشدگان را راه نمايى مى‌كنند

مؤلّف كتاب «محاسن» به سند خود از عمر بن يزيد، نقل كرده است كه گفت: در يكى از سال‌ها، در سفر مكّه، جادّه را گم كرديم. سه روز مانديم و تجسّس كرديم؛ ولى اثرى از راه نيافتيم. روز سوم- چون هر چه خوردنى و آشاميدنى داشتيم، تمام شده بود- با لباس احراممان خود را كفن پوش كرديم و حنوط بر خود زديم. در آن حال يكى از هم سفران ما بر خاست و فرياد زد: يا صالح ...! يا أبا الحسن! صدايى از فاصله‌ى دور شنيده شد كه او را پاسخ داد.

پرسيديم: كيستى؟ خدايت رحمت كند! پاسخ داد: من يكى از چند نفرى هستم كه خدا در قرآن فرموده است: (هنگامى كه گروهى از جن را به سويت روى آور ساختيم كه قرآن را بشنوند ...)[١] و جز من شخص ديگرى از آن گروه باقى نمانده است. مأموريّت من رساندن راه گم كردگان به جادّه است. راوى گويد: ما به دنبال صداى او رفتيم، تا به راه رسيديم.[٢] به خطّ جدّ سعادتمندم، ورّام بن ابى فراس- كه خداوند عزّ و جلّ روح او را پاكيزه و مرقدش را نورانى فرمايد- در همين مورد كه ذكر شد، مطالبى ديدم كه متن آن را در اين جا باز نويس مى‌كنم: از امام باقر، محمّد بن على ٨، روايت شده است: «گروهى در يك روز گرم به مسافرت رفتند. به وسط كوير بى‌آب و علفى رسيدند. ميانه‌ى روز گرما بر آنان فشار آورد. آب و غذايشان هم تمام شده‌

[١] احقاف( ٤٦): ٣٠.

[٢] محاسن: ٣٧٩.