آداب سفر در فرهنگ نیایش (ترجمه الأمان) - سید بن طاووس - الصفحة ٢٧٤ - فصل ٧ دعايى كه از مولايمان، امير المؤمنين

فصل ٧: دعايى كه از مولايمان، امير المؤمنين ٧، در مورد ترس از غرق شدن ذكر گرديده است تا شخص از آن چه مى‌ترسد، رهايى يابد

بخوانيد:

اللَّهُ الَّذِي نَزَّلَ الْكِتابَ وَ هُوَ يَتَوَلَّى الصَّالِحِينَ‌[١]، وَ ما قَدَرُوا اللَّهَ حَقَّ قَدْرِهِ وَ الْأَرْضُ جَمِيعاً قَبْضَتُهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَ السَّماواتُ مَطْوِيَّاتٌ بِيَمِينِهِ. سُبْحانَهُ وَ تَعالى‌ عَمَّا يُشْرِكُونَ‌.[٢]

(خدايى كه اين قرآن را فرستاده و (البتّه) او يار و ياور نيكوكاران است)، (عظمت خدا را چنان كه بايد نشناختند و اوست كه در روز قيامت زمين در قبضه‌ى قدرت او و آسمان‌ها پيچيده به دست اوست. آن ذات پاك يكتا، پاكيزه است از نسبت‌هاى نارواى مشركان.) خداوند در باره‌ى آنان كه در دريا از غرق شدن ترس داشتند- و اين كه اخلاص دعايشان وسيله‌ى رهايى آنان از آسيب‌هاى آبى و جوّى گرديد- چنين فرموده است:

فَإِذا رَكِبُوا فِي الْفُلْكِ دَعَوُا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ فَلَمَّا نَجَّاهُمْ إِلَى الْبَرِّ إِذا هُمْ يُشْرِكُونَ‌.[٣]

(چون به كشتى سوار شوند، خدا را به اخلاص كامل مى‌خوانند و چون سوى خشكى رهاندشان، باز به پروردگار يكتا شرك مى‌ورزند.)

[١] اعراف( ٧): ١٩٧.

[٢] زمر( ٣٩): ٦٨.

[٣] عنكبوت( ٢٩): ٦٦.