آداب سفر در فرهنگ نیایش (ترجمه الأمان) - سید بن طاووس - الصفحة ٣١٤ - فصل ١ دعايى كه هر گاه مسافر در يكى از منزلها فرود آمد، مىخواند

محفوظمان دار. پروردگارا، از ميوه‌هايش به ما بخوران و از بيمارى وبايش مصونمان گردان. ما را نزد اهل اين منزل محبوب گردان و نيكوكاران اين جا را با ما دوست فرما.

نيز بگويد:

أشهد أن لا إله إلّا اللَّه وحده لا شريك له و أنّ محمّدا عبده و رسوله و أنّ عليّا أمير المؤمنين و الأئمّة من ولده أئمّة أتولّاهم و أبرأ من أعدائهم. اللّهمّ إنّي أسألك خير هذه البقعة و أعوذ بك من شرّها. اللّهمّ اجعل أوّل دخولنا هذا صلاحا و أوسطه فلاحا و آخره نجاحا.

گواهى مى‌دهم معبودى جز خداى يكتا و بى‌همتا نيست و محمّد ٦ بنده و فرستاده‌ى اوست و على ٧ امير المؤمنين و امامان از فرزندان وى پيشوا و رهبرند. ايشان را دوست دارم و از دشمنانشان بيزارم. پروردگارا، نيك بودن اين مكان را از تو مى‌خواهم و از زيانش به تو پناه مى‌برم. خدايا، آغاز ورود ما را به اين جا نيك و ميانه‌اش را رستگارى و پايانش را كام‌يابى قرار ده.[١]

[١] مكارم الأخلاق: ٢٦٠؛ مصباح الزّائر: ١١؛ بحار ٧٦: ٢٦١.