آداب سفر در فرهنگ نیایش (ترجمه الأمان) - سید بن طاووس - الصفحة ٥٥ - مقدمهى مترجم

اجتماعى (چون حفظ حقوق زن و فرزند و خانه و خانمان و هم سفران و مهرورزى و اذيّت نكردن آنان و نيازردن اجسام لطيف و أغنام و أحشام و مركب و زمين)، نبايد از نظر مسافر دور بماند.

به راستى اگر انسانى چنين باشد، همواره برق خوش بختى كه از درونش مى‌درخشد سينه‌ى تيرگى‌ها و سيه‌روزى‌ها را خواهد شكافت و راه را بر او واضح و او را از گم راه شدن ايمن خواهد ساخت. آن وقت است كه دعايش رشته‌ى انديشه‌ى رهايى از تعلّقات مادّى را با تار و پود وجودش پيچ و تاب مى‌دهد و ناخن احساس لطيف خداجويى تار دلش را به لرزه مى‌اندازد و نغمه‌هايش دلربا و گام‌هايش استوار و قلبش اميدوار مى‌گردد.

اميد او سدهاى موانع را در هم شكسته راه را هموار مى‌گرداند و زمينه‌ها را آماده و استعدادها را بارور مى‌سازد. آن وقت است كه با چپاول‌گران و نيرنگ بازان به ستيز برخاسته در باره‌ى خويش، حسابگر و زيرك و آگاه و مؤمن و به راه محبوبى كه در طلب او مى‌سوزد معتقد مى‌گردد.

اين اثر ارزشمند از دوران حيات مؤلّف تا كنون مورد توجّه و عنايت عموم دانشمندان بزرگ اسلام بوده و از منابع محدّثان برجسته و گران قدرى از قبيل علّامه‌ى مجلسى (در بهار الأنوار) و علّامه شيخ حرّ عاملى (در وسائل الشّيعه) و حاج ميرزا حسين نورى (در مستدرك الوسايل) قرار گرفته و نيز فقهاى بزرگى همچون صاحب جواهر و شهيد ثانى و پزشكان قديمى چون مؤلّف تحفه‌ى حكيم مؤمن به آراى مؤلّف آن به ديده‌ى اهمّيّت نگريسته و به آن استنادها جسته و گاه بعضى از نظريّات او را به بحث و بررسى كشيده‌اند.

اميد است ترجمه‌ى اين كتاب نيز براى پارسى زبانان وسيله‌ى كسب معرفت و سير در طريق حق شود و براى صاحب دلان، مونس غربت و مايه‌ى پند و عبرت گردد؛ چه مؤلّف گران قدر آن، سيّد ابن طاوس، توانسته است با