آداب سفر در فرهنگ نیایش (ترجمه الأمان) - سید بن طاووس - الصفحة ٢٧٦ - فصل ٨ آن چه، بر اساس روايات، هنگام گم كردن راه مىگوييم

فصل ٨: آن چه، بر اساس روايات، هنگام گم كردن راه مى‌گوييم‌

برقى در كتاب «محاسن» در باب دعاى راه گم كرده، به سند خود از علىّ بن ابى حمزه، از ابو بصير، از امام صادق ٧ روايت كرده است كه فرمود:

«هر وقت راه را گم كردى فرياد بزن: اى صالح (يا: اى ابا صالح)، راه را به ما بنما. رحمت خداوند بر شما باد!»[١] عبيد بن حسين زرندى مى‌گويد: ما در سفرى راه را گم كرديم. به يكى از هم سفران خود گفتم كه از ما دور شود و فرياد بزند. او دور شد و فرياد زد. سپس نزد ما بازگشت و گفت: آواز آهسته‌اى شنيدم كه مى‌گفت: راه سمت راست است (يا گفت: سمت چپ). ما به همان گفته عمل كرديم و پس از آن كه اندك مسافتى پيموديم، به راه رسيديم.[٢] اين حديث را اين گونه يافته بوديم: «اى صالح» يا «اى ابا صالح» كه سهو از راوى حديث است. هم چنين در اين سخن كه راه از راست يا چپ است، شكّ از راوى است.

نيز در آن كتاب است: پدرم برايم تعريف كرد كه در سفرى در بيابان از جادّه دور افتادند. او مى‌گفت: پس چنين كرديم و راه‌نمايى شديم و شخصى كه با ما بود، گفت: آواز آرامى به گوشم رسيد كه مى‌گويد: راه در طرف راست قرار دارد. اين را تنها به من گفت. من هم به مسافرين گفتم: به سمت راست حركت كنيد. مسافتى به طرف راست نپيموده بوديم كه به راه رسيديم.[٣]

[١] محاسن: ٣٦٢؛ مكارم الأخلاق: ٢٥٩؛ فقيه ٢: ١٩٥.

[٢] محاسن: ٣٦٢.

[٣] همان.