آداب سفر در فرهنگ نیایش (ترجمه الأمان) - سید بن طاووس - الصفحة ٢٣٠ - فصل ١ تعيين ساعتى از روز كه براى سفر خوب است

لطف كرده و وى را براى دانستن ساعت نيكى كه در آن مسافر به خداى بزرگ روى مى‌آورد برگزيده است و آن شخص نداى الهى را در باطن خود مى‌يابد، پس خوشا به سعادت او كه تا آن حد اوج گرفته كه قادر متعال نيك بختى‌اش را به او نمايانده است؛ امّا اگر خداوند نعمت پيدا كردن چنين حالى را به او نداده است، پس [بداند چنان كه‌] در كتاب «الأسرار المودعة في ساعات اللّيل و النّهار» ياد آورى كرده‌ايم، هر ساعتى از روز ويژه‌ى يكى از ائمّه‌ى اطهار است و دو دعا دارد كه يكى را از دست خطّ جدم، ابو جعفر طوسى، رضوان الله عليه نقل كرده‌ام و ديگرى را از روى خطّ منسوب به ابن مقله. براساس روايات، هر يك از امامان عليهم افضل الصّلوات مانند پاس دار و نگهبانى براى ساعت متعلّق به خويش‌اند: ساعت اوّل روز به سرورمان، على ٧ تعلّق دارد، ساعت دوم به مولايمان، حسن ٧، ساعت سوم به مولايمان، حسين ٧، ساعت چهارم به مولايمان، علىّ بن الحسين ٨، ساعت پنجم به مولايمان، محمّد بن علىّ باقر ٨، ساعت ششم به مولايمان، جعفر بن محمّد صادق ٨، ساعت هفتم به مولايمان، موسى بن جعفر كاظم ٨، ساعت هشتم به مولايمان، علىّ بن موسى الرّضا ٨، ساعت نهم به مولايمان، محمّد بن علىّ جواد ٨، ساعت دهم به مولايمان، علىّ بن محمّد بن هادى ٨، ساعت يازدهم به مولايمان، حسن بن علىّ عسكرى ٨، ساعت دوازدهم به مولايمان، حضرت مهدى ٧، تعلّق دارد.

به مقتضاى روايات، انسان در هر يك از دوازده ساعت، دعاى ويژه‌ى آن ساعت را مى‌خواند؛ خواه روز بلند تابستان باشد يا روز كوتاه زمستان؛ چون طول آن روز هر چند ساعت كه باشد، دعاها به دوازده قسمت تقسيم گرديده است.

هر گاه حركت جهت سفر در ساعتى باشد كه اختصاص به يكى از امامان مددكار و پشتيبان دارد- كه خداوند بزرگ آنان را وسيله‌ى رهايى قرار داده است- سخنانى بگو كه معنايش اين باشد: