آداب سفر در فرهنگ نیایش (ترجمه الأمان) - سید بن طاووس - الصفحة ٥٢ - مقدمهى مترجم

لحظه‌اى به حوادث مى‌انديشند و نه به اين طرف و آن طرف التفاتى دارند. زبان حالشان اين است:

حادثه‌ها نمى‌تواند آنان را غافل گير كند و به كام خود بكشد؛ چون با مدد نيروى ايمان، به فرموده‌ى امام باقر ٧:

«المؤمن أصلب من الجبل»

[١] پشتوانه‌ى استوارى دارند و آن بندگى خداست؛ خدايى كه‌ لا تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَ لا نَوْمٌ‌[٢].

چونان بنده‌ى فرمان بردارى‌اند كه تمام همّتش را در جلب رضاى مولايش به كار بسته است و هر مولايى با تمام قدرت از بندگان خود- كه سرمايه‌ى اوى‌اند- حفظ و حراست مى‌كند تا چه رسد به خدايى كه آفريننده‌ى آن‌هاست.

اينان بندگانى‌اند كه پيمودن راه زندگى را با عبوديّت هم آهنگ ساخته‌اند تا بتوانند به نور عبادت، خود را از كوره راه‌هاى باريك و تاريك و خطرناك زندگى گذرانده به شاه راه سعادت و كمال برسانند و بعدا هم آن راه را گم نكنند.

در نظر آن‌ها، راه بندگى خدا در پيش گرفتن راه آزادگى است كه بندگى چند روزه‌شان به آزادى ابدى و رنج ناپايدارشان به راحت دائمى جهان باقى مى‌انجامد. به همين جهت، تكاليف دينى را شريعت و سنّت ناميده‌اند؛ چون اين دو لفظ به معنى راه است.

***______________________________
(١) «مؤمن از كوه محكم‌تر است (زيرا از كوه چيزى برگرفته شود، ولى از دين مؤمن چيزى برگرفته نشود).» (اصول كافى ٣: ٣٣٩، ح ٢٣٠٧)

(٢) بقره (٢): ٢٥٦.

[١]« مؤمن از كوه محكم‌تر است( زيرا از كوه چيزى برگرفته شود، ولى از دين مؤمن چيزى برگرفته نشود).»( اصول كافى ٣: ٣٣٩، ح ٢٣٠٧)

[٢] بقره( ٢): ٢٥٦.