آداب سفر در فرهنگ نیایش (ترجمه الأمان) - سید بن طاووس - الصفحة ١٢٥ - فصل ٤ تكميل دعاها و دستورهايى كه در سه فصل گذشته آورديم

سطر نوشته شود: سطر اوّل:

آمنت باللَّه و كتبه‌

، سطر دوم:

إنّي واثق باللَّه و رسله،

و در اطراف نگين نيز اين عبارت كنده كارى شود:

أشهد أن لا إله إلّا اللَّه مخلصا

؛ به اين صورت:

نيز در ساير خواسته‌هايت- كه دست‌يابى به آن‌ها مشكل است- آن را در انگشت كن و هر گاه از آزار كسى ترسيدى، آن را به دست كن كه حتما نيازمندى‌هايت برآورده شود و ترس‌هايت زدوده گردد و هم چنين اگر بر زنى كه زايمان بر او دشوار شده، آويخته گردد، به خواست خدا فارغ مى‌شود و اگر كسى كه زخم چشم ديده است، آن را به انگشت كند، اثر چشم زخم از بين مى‌رود و آن را از نجاست و چربى غذا و بوى بد دور نگه دار و با خود به گرمابه و آبريزگاه مبر و در حفظ آن بكوش؛ زيرا آن از رازهاى پنهان خداوند- عزّ و جلّ- است.» سپس امام حسن ٧‌[١] به جانب ما روى كرد و فرمود: «هر گاه يكى از شما جان خود را در معرض خطر ديد، اين كار را انجام دهد؛ امّا آن را به دشمنان خود ياد ندهيد؛ مبادا از آن بهره گيرند! تنها در اختيار افرادى بگذاريد كه به آن‌ها اطمينان داريد.» راوى خبر گويد: اين انگشترى را آزمودم و همه‌ى اين خاصيت‌ها را در آن يافتم؛ سپاس از آن خداست.»

[١] با آن كه روايت از امام صادق ٧ نقل شده است، معلوم نيست چرا راوى نام امام حسن ٧ را ذكر كرده است.