آداب سفر در فرهنگ نیایش (ترجمه الأمان) - سید بن طاووس - الصفحة ١١٥ - فصل ١ هم راه داشتن عصاى چوب بادام تلخ در سفرها كه سبب ايمنى از خطرهاست

فصل ١: هم راه داشتن عصاى چوب بادام تلخ در سفرها كه سبب ايمنى از خطرهاست‌

چند روايت از ابن بابويه رضوان اللَّه عليه را كه در كتاب «من لا يحضره الفقيه» در باب حمل العصا في السّفر (برداشتن عصا در سفر) نقل كرده است، به سند خود در اين جا مى‌آوريم. امير المؤمنين ٧ فرمود:

«پيامبر خدا ٦ مى‌فرمود: هر كس به مسافرتى برود و عصاى چوب بادام تلخ هم راه داشته باشد و اين آيات را بخواند: وَ لَمَّا تَوَجَّهَ تِلْقاءَ مَدْيَنَ قالَ عَسى‌ رَبِّي أَنْ يَهْدِيَنِي سَواءَ السَّبِيلِ‌ ... تا: وَ اللَّهُ عَلى‌ ما نَقُولُ وَكِيلٌ‌[١] خداى- عزّ و جلّ- او را از هر حيوان درنده و از هر دزد ستيزه‌گر و از گزند جانوران زهر آگين، تا هنگام بازگشت به منزل و خاندان خود، ايمن نگه مى‌دارد و هفتاد و هفت نگهبان وى را هم راهى مى‌كنند و برايش آمرزش مى‌طلبند تا آن گاه كه باز گردد و عصا را به جاى خود گذارد.»[٢]

[١] قصص( ٢٨): ٢٣- ٢٩.

[٢] فقيه ٢: ١٧٦؛ روضة المتّقين ٤: ٢٠٣؛ مكارم الأخلاق: ٢٥٧.