آداب سفر در فرهنگ نیایش (ترجمه الأمان) - سید بن طاووس - الصفحة ١٠٦ - فصل ١٢ نماز و دعا و گفتار نيك در زمان وداع با زن و فرزند

المراد و لا يحلّ بي طارق من أذى العباد؛ إِنَّكَ عَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ* و الأمور إليك تصير؛ يا من‌ لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَيْ‌ءٌ وَ هُوَ السَّمِيعُ الْبَصِيرُ.»

«خداوندا، (حتّى) حمله‌كننده به سبب تو توان حمله‌ور شدن را يافته است و هر كه در فضل و توانگرى و قدرت بر ديگران برترى يافته، به فضل توست و هيچ قدرت و حركت و نيرويى نيست مگر به خواست تو و هيچ نيرومندى قدرت نيافته است مگر با مدد گرفتن از تو.

پروردگارا، به حقّ آفريدگان برگزيده‌ات و آنان كه از ميان مردم برگزيده‌اى، محمّد، پيامبرت و خاندان و فرزندانش عليه و :، از تو مى‌خواهم كه بر آن بزرگوار و دودمانش رحمت فرستى و گزند و زيان اين روز را از من دور گردانى و از خير و بركتش بهره‌مندم سازى و در همه‌ى كارهايى كه انجام مى‌دهم، پايان خوب و نايل شدن به محبّت و دوستى و رسيدن به آرزو و چيره شدن بر هر ستم پيشه‌ى حيله گر و هر كه بر آزارم قدرت دارد را مقدّر فرمايى تا از هر بلا و نكبتى در امان باشم و از تو مى‌خواهم ترس‌هايم را به آسايش مبدّل و موانع و مشكلات روزگار را برايم آسان سازى تا هيچ باز دارنده‌اى نتواند مرا از رسيدن به مقصودم بازدارد و آزارى از بندگانت به من نرسد. به راستى كه تو بر هر كار توانايى و همه‌ى امور به سوى تو باز مى‌گردد؛ اى آن كه بى‌همتا و بى‌مانند و شنوا و بيناست.»[١] اگر براى وداع خانواده در خواندن دعاى فوق معذور بودى و بدان موفّق نشدى، پس اين دعاى كوتاه را بخوان كه ما عين الفاظش را از كتاب محاسن (برقى) مى‌آوريم: نوفل به سند نقل كرده است: پيامبر اكرم ٦ فرمودند:

«آدمى، براى سرپرستى خانواده‌اش چيزى بهتر از اين به جاى نمى‌گذارد كه هنگام خروج براى سفر دو ركعت نماز بگزارد و بگويد:

أستودع اللَّه نفسي و أهلي و مالي و ذرّيّتي و إخوتي و أمانتي و خاتمة عملي.

[١] بحار ٧٦: ٢٣٦؛ مصباح الزّائر: ٨.