آداب سفر در فرهنگ نیایش (ترجمه الأمان) - سید بن طاووس - الصفحة ٦١ - پيش گفتار مؤلف

گواهى مى‌دهم جانشينان او- كه به بلندترين مراتب عظمت رسيده‌اند- لازم است كه چنين باشند: دليرانى كه در راه دفاع از حريم حق، هرگز از سختى‌ها نهراسند و از دست برد متجاوزان به حقوق و مواضعشان خوار و زبون نگردند؛ هدايا و بخشش‌ها روحيه‌ى جوان مردى و حق‌جويى آنان را زايل نگرداند؛ زمان ولادتشان در اوقات نيكى باشد كه هر كس در آن، به سراغ مطلوب و مراد خويش برود، بر آن دست يابد؛ كسانى كه راه‌هاى خوشبختى و هم گامى با پيامبران را بدون تحمّل رنج و سختى، در پشت پدران آموخته باشند و از كورى به سبب پرستش بت‌هاى سنگى و چوبى، در امان مانده باشند.

من بشر را- از آن هنگام كه از پشت پدران و نياكان و رحم مادران، كه نگه‌دار سپرده‌هايند، از كتم عدم به عرصه‌ى وجود پا مى‌نهد- مسافرى يافتم كه خداوند او را از بلاهايى كه دامن گير امّت‌هاى پيشين گرديده است، حفظ و با كرم و نعمت با او رفتار كرده است؛ تا آن جا كه با بندگى و كرنش در برابر خداوند و به واسطه‌ى مقامات بلند دينى و دنيايى كه به وى رسيده است، تمام جنبش‌ها و آرامش‌ها و همه‌ى سفرها و انتخاب‌هايش را به حسب اراده‌ى الهى گرداند.

چنين دريافتم كه خداوند هزاران سال و ماه بشر را هم راه با كاروان زمان در سفرى كه هيچ وحشتى در آن پيش نيايد و بر مركب‌هايى كه وى را از نيرنگ تبه‌كاران ايمن سازد، به حركت در آورد و آن‌گاه او را در سفرهايى كه به سراى جاويد منتهى مى‌گردد به اختيار خود واگذاشت و براى خردمندان از مواعظ و پندهاى هدايت بخش‌[١] راه بران و جلو دارانى بگماشت و چون مى‌دانست كه اگر بشر به نيروى خود و قدرت انتخاب ضعيفش تكيه كند، به خطاها و لغزش‌هاى پياپى دچار خواهد گشت، به زبان پيامبران و جانشينانشان، دعاها و صدقاتى- كه هم چون پناهگاه‌هاى محكم‌اند- فرستاد تا در مواقع ترسناك اين راه‌ها مايه‌ى آسودگى و حفاظت او گردد.

[١] در متن اصلى آمده است:« المواعظ الهاوية» كه ظاهرا اشتباه چاپى است.