آداب سفر در فرهنگ نیایش (ترجمه الأمان) - سید بن طاووس - الصفحة ٢٤٧ - فصل

سپاس خدايى را سزد كه ما را به اسلام رهبرى كرد و به وجود حضرت محمّد ٦ منّت نهاد. (پاك است خدايى كه اين مركب را براى ما رام نمود و گر نه بر (رام كردن) آن قادر نبوديم و به درستى كه ما به سوى پروردگارمان بازمى‌گرديم.) (ستايش مخصوص خداوندى است كه آفريدگار جهانيان است.) پروردگارا، تو مرا بر پشت اين حيوان نهاده‌اى و در كارها يارى‌ام مى‌دهى. خدايا، باز گشت ما را به خير گردان؛ بازگشتى كه به رحمت و رضوان و آمرزشت انجامد. پروردگارا، زيانى جز زيان تو و خيرى جز احسان تو نيست و نگه‌دارى هم غير تو نيست.[١] دعاهايى كه ما افزون بر اين‌ها وقت سوار شدن مى‌خوانيم:

پيامبر اكرم و ائمّه‌ى اطهار : مردم را به اندازه‌ى اقتضاى حالشان، در تنگى وقت و سبك بودن عبادت‌ها، به سوى سعادت‌ها و دعاها كشانده‌اند و ما به اندازه‌ى نياز خود از آن‌ها استفاده مى‌كنيم؛ چون امامان : اذن داده‌اند كه در دعا هر چه را خدا به دل انسان انداخت، بخواند، اين دعا را- كه قسمتى از آن به نقل از معصومين عليهم السّلام است- مى‌خوانيم:

الحمد للَّه‌ الَّذِي سَخَّرَ لَنا هذا وَ ما كُنَّا لَهُ مُقْرِنِينَ وَ إِنَّا إِلى‌ رَبِّنا لَمُنْقَلِبُونَ‌ و الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ‌. اللّهمّ احفظ علينا دوابّنا و وطّئ لنا ركابنا و سهّل لنا محابّنا و أنجح لنا طلابنا و سيّرنا في بلادك و بين عبادك بإسعادك و إنجادك و اتّباع مرادك. اللّهمّ اطو لنا البعيد و سهّل لنا كلّ صعب شديد و اكفنا شرّ كلّ قريب و بعيد و ضعيف و مريد و كمّل لنا تحف المزيد و العمر المديد و العيش الرّغيد و اجعلنا من خيار العبيد المسعودين في الدّنيا و يوم الوعيد.

ستايش خدايى را (كه رام كرد براى ما اين را و گر نه ما توان (رام كردن) آن را نداشتيم و به راستى به سوى پروردگارمان بازمى‌گرديم.) (حمد پروردگار جهانيان راست.) بار خدايا، مركب‌هاى ما را براى ما

[١] مكارم الأخلاق: ٢٤٥.