آداب سفر در فرهنگ نیایش (ترجمه الأمان) - سید بن طاووس - الصفحة ٣٠٥ - فصل

فصل ٢٤: در بيان انتخاب مكان‌هايى كه براى استراحت مناسب است و ذكر برخى مطالب معقول و منقول كه بر ما معلوم گشته است‌

در طول راه، جهت استراحت كردن در جايى فرود آى كه به آب نزديك باشد تا بتوانى جهت شست و شو و غسل و وضو و آشاميدن و نيازهاى ضرورى ديگر از آن بهره‌مند گردى و نيازهاى مهمّ هم سفران و حيوانات در آن جا رفع شود. پس از پياده شدن، افرادى را كه جهت نگهبانى و حفظ خود و خاندانت به هم راه آورده‌اى، در اطراف خود بگمار و خود در ميان آنان جاى گير و اگر شب است، ساعاتش را بين نگهبانان تقسيم كن كه هر يك به اندازه‌ى قسمت خود كشيك دهد. اين كار با توكّل به خدا و اعتقاد به نگه‌دارى و نگهبانى پروردگار، هيچ منافاتى ندارد.

فصل:

روايت داريم كه بعضى از صحابه در مسافرت از پيامبر خدا ٦ حفاظت مى‌كردند تا دشمنان به آن حضرت شبيخون نزنند تا وقتى كه اين آيه نازل شد:

(خداوند تو را از مردم حفظ كند)[١]. از آن به بعد نگهبانى مردم از ايشان ترك شد.

از جمله رواياتى كه در مورد حفاظت پيامبر اكرم ٦ از خود در سفر است، روايتى است كه مفهومش را بازگو مى‌كنيم؛ چون هدف، پيروى از آن‌

[١] مائده( ٥): ٦٨: وَ اللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ‌.