آداب سفر در فرهنگ نیایش (ترجمه الأمان) - سید بن طاووس - الصفحة ٣٠٨ - بخش دهم دعاهايى كه از ائمه

فصل ٢٥: در انتخاب استراحتگاه كه شناخت خوبى آن، گاه به ديد ظاهر و گاه به الهام الهى است‌

براى انتخاب منزلگاه، با ديد ظاهر، بايد همان صفاتى را در نظر داشت كه در مورد زمين گفتيم. سرزمينى باشد كه (سبب رفع) نيازهاى شخص و همسفرانش در آن موجود باشد و زيانى هم به آن‌ها نرسد. شناساندن خداوند به روشنگرى واضح، چنان است كه ما نمونه‌اى از آن را از كتاب «دلائل الإمامة» نوشته‌ى محمّد بن جرير بن رستم طبرى (شيعى)، در باب كرامات حضرت علىّ ابن الحسين ٨ نقل مى‌كنيم. او به سند خود- كه تا جابر بن يزيد جعفى مى‌رسد- از امام باقر ٧ روايت كرده است كه فرمود:

«حضرت امام زين العابدين ٧ با عدّه‌اى از غلامان خود و مردمانى ديگر به مسافرت مكّه مى‌رفت. چون به عسفان رسيدند، غلامان در موضعى از آن جا براى آن حضرت خيمه‌اى به پا كردند. چون حضرت علىّ بن الحسين ٨ به نزديك آن جا رسيد، به آن‌ها فرمود: چرا در اين جا خيمه زديد؟ اين محلّ زندگى گروهى از جنّ است كه دوست‌دار و شيعه‌ى مايند و اين كار موجب زيان و اسباب زحمت براى آن‌هاست.

گفتند: ما نمى‌دانستيم. سپس شروع به بركندن چادرها كردند. ناگهان صدايى را شنيدند كه گوينده‌اش ديده نمى‌شد و مى‌گفت: اى فرزند پيامبر خدا! چادر خود را از جايش تغيير مدهيد. ما به جهت وجود مبارك شما زحمت آن را تحمّل مى‌كنيم و آن چه را هم اكنون هديه مى‌دهيم، بپذيريد و از آن بهره‌مند شويد تا مايه‌ى خرسندى ما گردد.

ناگهان در كنار چادر، سينى بزرگى ديديم كه بشقاب‌هايى در آن‌