آداب سفر در فرهنگ نیایش (ترجمه الأمان) - سید بن طاووس - الصفحة ٣٦٥

[خاتمه‌]

سرور ما نقيب پاك سرشت، فقيه، دانشمند فرزانه، عمل‌كننده، صاحب فضيلت، رهبر دينى، بى‌نقص و عيب، پارساى عبادت‌كننده، مجاهد قوى دل، نقيب نقيبان خاندان ابو طالب در خويشاوندان و دور دستان، زينت دودمان، افتخار امّت اسلام، پشتوانه‌ى ملّت، رضى الدّين و ركن اسلام و مسلمين، زيور مجتهدان و مركز توجّه خاصّ عارفان، ابو القاسم علىّ بن موسى بن جعفر بن محمّد بن محمّد طاوس علوى فاطمى- كه خداوند يارى‌اش را بر او فزون‌تر گرداند و در ميان مردم شرافت و نامش را گسترده‌تر و بلند آوازه‌تر سازد- مى‌گويد:

اين بود آن چه كه در نظر گرفته بودم به يارى خداوند- كه شكوهش بزرگ است- در كتاب «الأمان من أخطار الأسفار و الأزمان» بنگارم. اگر به چيزى از آن چه كه گفتيم آسيب‌ها و موانع دست‌يابى به كام‌ها را بر طرف مى‌سازد، عمل كردى و به آن دست نيافتى، بايد بدانى كه بى‌شك در آن حال گناه از توست. چه بسا به عنوان آزمايش به آن عمل مى‌كنى يا ترديد دارى و به رسيدن به آرزوهايت اطمينان ندارى يا هنوز بر گناهانى كه به سبب آن‌ها از آستان داننده‌ى نهان‌ها دور گشته‌اى، اصرار مى‌ورزى! تو در به كار بستن اين دار و مانند ساختمانى هستى كه در دست تعمير است، ولى پشت آن، خانه‌هاى مخروبه‌ى زيادى وجود دارد كه چند برابر آن چه تعمير مى‌كنى و اسباب شفا را فراهم مى‌سازى، آن‌ها ويرانى به بار مى‌آورند و ميان آن و اميدوارى فاصله مى‌اندازند. بنا بر اين يقين به پروردگار جهانيان و باور كردن و پذيرفتن رسالت مهتر پيامبران و اطمينان به بخشندگى و