آداب سفر در فرهنگ نیایش (ترجمه الأمان) - سید بن طاووس - الصفحة ١٣٧ - فصل ٣ تهيهى غذا جهت مسافرت و آداب و اذكار آن

«آيا به زيارت امام حسين ٧ مى‌رويد؟ عرض كرد: آرى. فرمود:

براى اين سفر زيارتى سفره‌ى غذايى بر مى‌داريد؟ عرض كرد: آرى.

فرمود: چگونه است كه وقتى بر سر گورهاى پدران و مادرانتان مى‌رويد آن چنان نمى‌كنيد؟! راوى گويد: گفتم: پس چه بخوريم؟ فرمود: نان و شير.»[١] نيز در همان كتاب مى‌گويد: امام صادق ٧ فرمود:

«شنيده‌ام گروهى هنگام زيارت امام حسين ٧ با خود سفره‌اى بر مى‌دارند كه در آن بزغاله‌ى بريان شده و حلوا و مانند آن‌هاست؛ امّا اگر به زيارت قبر دوستان خود بروند، اين‌ها را با خود بر نمى‌دارند!»[٢] مؤلّف اين كتاب، علىّ بن موسى بن جعفر بن محمّد بن محمّد طاوس، مى‌گويد:

چون راجع به غذايى كه مسافر بايد به همراه داشته باشد، سخن گفتيم، لازم است آداب غذا خوردن را- به اندازه‌اى كه به خاطر داريم و ذكرش بر ايمان ميسّر است و براساس آن چه خداوند بخشنده‌ى خردها به ما آموخته است- متذكّر شويم. پس مى‌گوييم:

غذايى كه در پيش روى ما قرار مى‌گيرد به آسانى فراهم نمى‌گردد؛ بلكه بعد از آن است كه خداى بزرگ به قدرت و حكمت و رحمت و عنايت و گزينش و خواست خود، آسمان‌ها، زمين‌ها، درياها، نهرها، باران‌هاى تند و ابرها را مى‌آفريند و فصل‌هاى تابستان و زمستان و بهار و پاييز را با همه‌ى اسرار و آثارى كه در آن‌ها نهفته است، پديد مى‌آورد و بر هر يك از اين مصالح، فرشتگانى را مى‌گمارد و براى تدبير و اداره‌ى امور مخلوقات و نظم عالم آفرينش، پيامبران و جانشينان ايشان و مردم و فرمانروايان، همه را به خدمت مى‌گيرد و نيز صنعتگران، كشاورزان، آهنگران و نجّاران را به فعّاليّت وامى‌دارد و چارپايانى را

[١] فقيه ٢: ١٨٤؛ ثواب الأعمال: ٨٠؛ بحار ١٠١: ١٤٠؛ وسايل ١٠: ٤٢٤؛ كامل الزّيارات: ١٢٩.

[٢] فقيه ٢: ١٨٤؛ بحار ١٠١: ١٤١؛ ثواب الأعمال: ٨٠؛ كامل الزّيارات: ١٢٩.