آداب سفر در فرهنگ نیایش (ترجمه الأمان) - سید بن طاووس - الصفحة ١٣٨ - فصل ٣ تهيهى غذا جهت مسافرت و آداب و اذكار آن

كه براى انجام اين خدمات- از مرحله‌ى روييدن گياه تا آسيا كردن گندم و پختن نان و مهيّا شدن غذا- مورد نيازند استخدام مى‌كند؛ بنا بر اين احسان و نيكى خداوند در اين غذا كه مى‌خوريم، بيش از لطف و مرحمتى است كه در فرو فرستادن مائده بر بنى اسرائيل داشته است.

پس لازم است بنده‌ى خدا نعمت‌هاى گران‌بها و بى‌شمار الهى را سپاس گزارد و قدردان باشد و بايد آگاه باشد كه وقت خوردن غذا در پيشگاه خداوند بزرگ نشسته است تا از خوان مهمانى‌اش چيزى بخورد.

بايد آن چنان باشد كه برده‌اى در برابر سلطانى قرار مى‌گيرد و آن سلطان، غذايى براى برده فراهم مى‌سازد و خود و خواصّش و هر كه از دولت مردان كه به او نياز هست، مشغول پذيرايى هستند و او را كه مشغول خوردن است، مى‌بينند كه چگونه به خاطر نعمت‌ها سپاس‌گزارى مى‌كند و چگونه به جهت حضور سلطان و حرمت او خود را حفظ و چگونه در پيشگاه او ادب را رعايت مى‌كند و چگونه هر غذايى را كه سلطان مى‌خواهد كه او بخورد، همان را مى‌خورد تا به درگاهش تقرّب جويد.

هم چنين در وقت خوردن غذا اين نكته را به ياد آورد و سپاس‌گزار باشد كه خداوند اعضاى بدنش را به كيفيّتى آفريده است كه با دست بتواند لقمه را در دهان نهد و با دندان و زير و رو كردن زبان، با كمال راحتى آن را بجود و چشمه‌ى آبى در دهانش روان ساخته است كه كاملا به مقدار نياز اوست؛ چنان كه اگر بيشتر بود، از دهان بيرون مى‌ريخت و اگر كمتر بود، لقمه خشك و ناگوار مى‌گرديد.

هم چنين بايد به ياد داشته باشد و سپاس گويد كه وقتى غذا در معده‌اش جاى گرفت، خداوند به وسيله‌ى حرارت معده و به قدرت خود، به گونه‌اى آن را مى‌پزد كه صلاحيّت تقسيم بين شريان‌ها و سلّول‌ها و دستگاه‌هاى ريز و درشت بدن را پيدا كند و وقتى كاملا مهيّا شد، با محاسبه‌اى دقيق، نياز هر عضوى را به آن مى‌رساند؛ بدون آن كه زيادتر باشد و به او زيانى وارد سازد يا كمتر باشد و