لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٩٨ - كمترين آن چه كافى است از قنوت

حضرت فرمودند دعا بكن از براى دنيا و آخرت به درستى كه پروردگار دنيا و آخرت اوست و همه را از او مى‌بايد طلبيدن.

و در حديث صحيح از محمد بن مسلم منقول است كه در راه مكه ابو بصير امامت ما كرد و شترى گم شده بود از شخصى ابو بصير در سجده گفت كه خداوندا ناقه فلانى را به او باز ده محمد بن مسلم گفت كه پس داخل شدم بر حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه و واقعه را به خدمت آن حضرت عرض نمودم حضرت فرمودند كه چنين كرد؟ من عرض نمودم كه بلى پس حضرت خاموش شدند عرض نمودم كه نماز را اعاده كنم حضرت فرمودند كه نه و دور نيست كه حضرت را اين منظور باشد كه چرا ابو بصير تقيه نكرد، يا برأى خود كرده بود، يا آن كه دلالت مى‌كرد بر فضل او راوى چنين فهميد كه خوب نكرده است و اكثر علما اين حديث را مستند اين مسأله گردانيده‌اند به اعتبار آن كه حضرت امر به اعاده نماز ابن مسلم نكرد و اين دليل نمى‌شود چون بطلان واقعى نماز امام سبب بطلان نماز ماموم نمى‌شود چنانكه خواهد آمد.

(و سال الحلبيّ ابا عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه عن القنوت فيه قول معلوم فقال اثن على ربّك و صلّى على نبيّك و استغفر لذنبك)

و به اسانيد صحيحه منقولست از حلبى كه گفت سؤال كردم از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه كه آيا در قنوت لفظى مخصوص هست كه آن را بايد خواند حضرت فرمودند كه ثناى حق سبحانه و تعالى را به جا آورده و صلوات بر پيغمبرت صلوات اللَّه عليه و آله بفرست و از گناهان خود استغفار كن ظاهرش آنست كه عمده قنوت استغفار باشد و قبل از آن حمده و صلوات مطلوب است تا دعا مستجاب شود چنانكه احاديث متكثره در اين باب وارد شده است و محتمل است كه استغفار نيز از جهة تمهيد دعا باشد چنانكه احاديث بسيار نيز