لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤١ - قراءة در نماز

جايز است بيمار را كه در فريضه فاتحه تنها بخواند و جايز است صحيح را در قضاى نوافل در شب و روز كه اكتفا كند به فاتحه، و ديگر احاديث متواتره صحيحه وارد شده است كه اكتفا به بعضى از سوره مى‌توان كرد و اين اخبار ردّ جماعتى مى‌كند كه سوره كامله را در كار مى‌دانند اما جمعى كه با حمد بعضى از سوره را كافى مى‌دانند رد ايشان نمى‌كنند بلكه مؤيد ايشان است پس مى‌گوييم كه واجب نيست سوره و اگر واجب باشد بعضى از سوره كافى است بى‌دغدغه، و مؤيد استحباب سوره يا عدم وجوب سوره كامله است احاديثى كه وارد شده است كه ترك بسم اللَّه در سوره جايز است زيرا كه هر گاه بعضى از سوره كافى باشد هر بعضى كافى خواهد بود و مؤيد جواز ترك بسم اللَّه است آن كه علما ذكر كرده‌اند كه قرآن را بيكى از قرائت سبع در نماز مى‌توان خواند به اجماع و نصف قراء كه سه قارى و يك راوى باشد بين السورتين ترك بسمله را جايز مى‌دانند و احاديث صحيحه بر اين مضمون وارد شده است و اكثر علما آن احاديث را حمل كرده‌اند بر تقيه و اجماع شيعه است كه بسم اللَّه جزو حمد و جزو هر سوره‌ايست پس چون ترك بسم اللَّه سبب ابقاء اين بدعت مى‌شود هر چند ترك بعضى از سوره توان كرد ترك بسم اللَّه نمى‌توان كرد مبادا سبب اين شود كه جمعى اعتقاد كنند كه بسم اللَّه جزو سوره نيست و لهذا حضرت فرمودند كه دو مرتبه اعاده مى‌كند و احوط آنست كه هر گاه شخصى صحيح باشد و وقت نماز باقى باشد و شغلى نداشته باشد و حاجتى و كارى نداشته باشد و سوره را صحيح در خاطر داشته باشد سوره را ترك نكند و قصد وجوب يا استحباب نكند و اگر قصد استحباب بكند ضرر ندارد و اللَّه تعالى يعلم.

و اما آن كه و الضحى و أ لم نشرح يك سوره است و هم چنين سوره فيل و لإيلاف همين در عبارت صدوق وارد است و او از فقه رضوى برداشته است و