لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ١٨٢ - ذكر در سجده سهو صد مرتبه

آن حضرت است زيرا كه اگر چه در زمان حضرت امام رضا صلوات اللَّه عليه مباحثات كرد و شيعه شد اما فرصت كتابت نوشتن نشد و صدوق ابو الحسن را گاهى اوّل گمان كرده است و گاهى ثانى و هر دو اشتباه است چنانكه در همه جا از كتب ديگر مصرح وارد شده است اگر چه همه بمنزله يك نفس‌اند و جايز است كه از ديگرى نقل كنند چنانكه گذشت و دور نيست كه اگر در سجده اوّل صد مرتبه شكرا بگويد و در سجده دويم عفوا صد مرتبه يا بر عكس يا با هم عمل به همين حديث كرده باشد.

(و كان ابو الحسن موسى بن جعفر صلوات اللَّه عليهما يسجد بعد ما يصلّى فلا يرفع رأسه حتّى يتعالى النّهار)

و منقول است كه آن حضرت صلوات اللَّه عليه بعد از نماز صبح به سجده مى‌رفتند و سر از سجده بر نمى‌داشتند تا روز بلند مى‌شد و صدوق به چند سند ذكر كرده است كه آن حضرت در اوقاتى كه در حبس هارون عليه اللّعنه بودند اوراد خود را مى‌خواندند تا طلوع آفتاب و بعد از آن به سجده شكر مى‌رفتند تا ظهر پس به نماز ظهر بر مى‌خواستند و نمازهاى نوافل ظهر و عصر را مى‌كردند و باز به سجده شكر مى‌رفتند تا شام و بهمان وضوى نماز شب نماز شام و خفتن را مى‌كردند و تعقيب را به جا مى‌آوردند و بعد از آن به اندك چيزى افطار مى‌كردند و باز سجده طولانى مى‌كردند و سر از سجده بر مى‌داشتند و اندك خوابى مى‌كردند پس بر مى‌خواستند و تجديد وضو مى‌كردند و نماز مى‌كردند تا صبح و مدار آن حضرت در مدت حبس بر اين بود تا شهيد شدند به زهر بر دست سندى بن شاهك بامر هارون الرشيد عليهما لعائن اللَّه و العذاب الشديد، پس جمع مى‌توان كرد به آن كه خبر متن در غير ايام حبس بوده باشد چون شغلهاى ديگر مثل تعليم احكام الهى داشتند و چون در زندان كارى ديگر را نداشتند مشغول عبادت بودند و چون بهترين عبادات سجده بود اكثر