لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٨٦ - اقعاء آنست كه شكم سر پاها را بر زمين گذارد و پاشنه پا را بر نشستگاه گذارد

چون درست بنشينى تكبير بگو و دستها را در حال تكبير بردار و بگو در ميان دو سجده كه خداوندا بيامرز مرا، و ببخشا مرا، و شكستهاى مرا درست كن و در بعضى از نسخ هست و أجرني به جاى آن يعنى مرا زنهار ده و در امان خود در آور و هدايت كن مرا و عافيت ده مرا از آفات دارين و عفو كن از گناهان من و در روايت زراره اين زيادتى هست كه‌

و ادفع عنّى انّي لما أنزلت إليّ من خير فقير تبارك اللَّه ربّ العالمين‌

و بلاها را از من دفع كن كه من محتاج و فقيرم به خيرى كه بسوى من فرستى، بزرگوار و با بركت و خير بسيار آن خداونديست كه پروردگار عالميانست و كافى است ترا كه به گويى كه‌

اللّهُمَّ اغفر لي و ارحمنى‌

يعنى خداوندا بيامرز مرا و ببخشا مرا و دستها را از جهت تكبير ديگر بردار يا تكبير و سجده دويم را بكن و بگو در آن آن چه گفته بودى در سجده اولى و در صحيحه حماد گذشت كه استغفار بخواند در ميان سجده‌ها و جمع ميان هر دو اولى است.

[اقعاء آنست كه شكم سر پاها را بر زمين گذارد و پاشنه پا را بر نشست‌گاه گذارد]

(و لا باس بالإقعاء فيما بين السّجدتين و لا باس به بين الاولى و الثّانية و بين الثّانية و الرّابعة و لا يجوز الاقعاء فى موضع التّشهدين لأنّ المقعي ليس بجالس و انّما يكون بعضه قد جلس على بعض فلا يصبر للدّعاء و التّشهّد)

و باكى نيست در اقعاى ميان دو سجده و مراد از اقعاء آنست كه شكم سر پاها را بر زمين گذارد و پاشنه پا را بر نشست‌گاه گذارد و بعضى گفته‌اند كه آنست كه بر شكم پاها بنشيند و زانوها را بلند كند تا شباهتش به سگ تمام باشد و معنى اول اشهر است و ترك هر دو بهتر است، و باكى نيست اقعا كردن ميان ركعت اول و دويم و ميان ركعت سيم و چهارم كه نشستن تمام ندارد بلكه جلسه استراحت در هر دو جا مستحبّ است، و بعضى گفته‌اند كه واجبست، و جايز نيست اقعاء در تشهد اول و دويم زيرا كه شخصى كه بعنوان‌