لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٥٢ - جهر به بسم الله

چون تنگست و اكثر علما از اين حديث استدلال كرده‌اند كه جايز نيست كه سوره طويله را بخواند كه وقت به سبب خواندن آن فوت شود و دلالت اين حديث بر اين معنى ظاهر نيست بلى از عموماتى كه دلالت مى‌كند بر آن كه جايز نيست در حالت اختيار نماز را يا بعضى از آن را در خارج وقت به جا آورد استدلال مى‌توان كردن و از اين حديث ظاهر مى‌شود كه سوره كه سبب بيرون رفتن وقت فضيلت باشد مكروهست خواندن آن.

[جهر به بسم اللَّه‌]

(و اجهر ببسم اللَّه الرّحمن الرّحيم فى جميع الصّلوات)

و بسمله را در همه نمازها خواه جهريه باشد يا اخفاتيه بلند بخوان و ظاهرا در اخفاتيه بر سبيل استحباب باشد و شكى نيست در مطلوب بودن جهر نظر به امام و در منفرد خلافست و اظهر در آن نيز استحباب جهر است چنانكه در اخبار بسيار بر سبيل عموم و اطلاق واقع شده است.

و در حديث صحيح منقولست از صفوان كه گفت چند روز در عقب حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه نماز مى‌كردم و حضرت در فاتحه بسم اللَّه مى‌خواندند و در نماز اخفاتيه بسم اللَّه را بلند مى‌خواندند و ما بقى را آهسته مى‌خواندند.

و در كافى در اين حديث تصريح نموده به آن كه بسم اللَّه را در هر دو سوره بلند مى‌خواندند.

و در احاديث صحيحه وارد شده است كه بسم اللَّه را در حمد و سوره ترك مى‌توان كرد و محمولست بر تقيه چون اكثر عامه بسم اللَّه را جزو حمد و سوره نمى‌دانند.

و در حديث صحيح از محمد بن مسلم منقولست كه گفت از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه سؤال كردم از آيه كريمه كه حق سبحانه و