لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٧٠ - اگر عذر براى امام جماعت پيش آيد

به او اعلام مى‌كنند به اشاره مثلا او اشاره مى‌كند به حركت دست كه چند ركعت كرده‌ايد يا تسبيح مى‌گويد كه سبحان اللَّه سبحان اللَّه سبحان اللَّه و بر تسبيح اول وقف مى‌كند و معنى آن اين است كه يك ركعت است يا دو ركعت مامومان اگر يك ركعت كرده‌اند يك سبحان اللَّه را مى‌گويند و اگر دو ركعت كرده‌اند دو تسبيح مى‌گويند و على هذا القياس.

[اگر عذر براى امام جماعت پيش آيد]

(و قال زرارة لأبي جعفر صلوات اللَّه عليه رجل دخل مع قوم فى صلاتهم و هو لا ينويها صلاة و احدث امامهم فاخذ بيد ذلك الرّجل فقدّمه فصلّى بهم أ تجزيهم صلاتهم بصلوته و هو لا ينويها صلاة قال لا ينبغى للرّجل أن يدخل مع قوم فى صلاتهم و هو لا ينويها صلاة بل ينبغى له ان ينويها و ان كان قد صلّى فانّ له صلاة اخرى و الّا فلا يدخلنّ معهم و قد يجزى عن القوم صلاتهم و ان لم ينوها)

و به اسانيد صحيحه و حسنه كالصحيحه منقولست از زراره كه گفت عرض نمودم به حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه كه شخصى داخل شد با قومى از شيعه يا سنّى از روى تقيه يا اعم از او در نماز ايشان و قصد نماز كردن نداشت و از امام ايشان حدثى صادر شد پس دست اين داخل را گرفت و مقدم داشت و امامت ايشان كرد آيا نماز اين جماعت صحيح است با آن كه امام ايشان قصد نماز نداشته است و نماز بى‌نيت صحيح نيست حضرت فرمودند كه سزاوار نيست كسى را كه داخل شود با قومى در نماز ايشان و حال آن كه قصد نماز نداشته باشد بلكه سزاوار آنست كه قصد نماز كند اگر چه پيشتر نماز كرده باشد به درستى كه در نامه عمل او نمازى ديگر مى‌نويسند، و اگر قصد نماز نداشته باشد البته با ايشان داخل نشود و نماز آن جماعت صحيح و مجزيست اگر چه نماز امام ايشان باطل است به اعتبار عدم نيت، پس ظاهر شد كه لازم نيست كه بحسب واقع‌