لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٣١ - هر گاه داخل شوى در مسجد و امام در ركوع باشد

جماعت را.

و در صحيح از محمد بن مسلم از احدهما صلوات اللَّه عليهما منقول است كه از آن حضرت سؤال كردند از شخصى كه داخل مسجد شود و ترسد كه ركعت از او فوت شود حضرت فرمودند كه بركوع مى‌رود پيش از آن كه به ايشان رسد و در ركوع راه مى‌رود تا به ايشان رسد.

و چهار حديث صحيح از محمد بن مسلم منقول است كه حضرت امام محمد باقر و حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليهما فرمودند كه اگر تكبير ركوع را با امام در نيابى داخل مشو در آن ركعت، و در روايتى ديگر اعتماد به آن ركعت مكن، و در روايتى ديگر اگر تكبير را دريافتى ركعت را دريافته و جمعى حمل بر نماز جمعه كرده‌اند و جمعى بر نفى كمال خصوصا هر گاه ركعتى ديگر مانده باشد و هر دو محتمل است چنانكه خواهد آمد در صحيحه حلبى كه اگر ادراك تكبير ركوع كردى نماز جمعه را درمى‌يابى و الّا نماز ظهر را مى‌كنى و نفى كمال ظاهر مى‌شود از بعضى اخبار و اللَّه تعالى يعلم.

(و روى انّه يمشى فى الصّلاة بجرّ [يجرّ] رجليه و لا يتخطّأ)

و در روايتى وارد شده است كه راه مى‌رود باين عنوان كه پاها را به زمين مى‌كشد و گام بر نمى‌دارد تا شبيه‌تر باشد بايستاده.

(و روى الحلبيّ عن ابى عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه انّه قال اذا ادركت الامام و قد ركع فكبّرت قبل ان يرفع الامام رأسه فقد ادركت الرّكعة و ان رفع رأسه قبل ان تركع فقد فاتتك الرّكعة)

و به اسانيد صحيحه و كالصحيحه منقولست از حلبى كه حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه فرمودند كه هر گاه دريابى امام را در حال ركوع و تكبير ركوع به گويى پيش از آن كه امام سر بردارد از ركوع دريافته ركعت را و اگر امام سر بردارد