لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٠٩ - اگر امام و مأموم اختلاف كردند

بعنوان وجوب، و نيّت خلاف واقع ضرر ندارد بلكه هر دو به نيّت امامت مثابند و اگر يكى از ايشان گويد كه من اقتدا به تو كردم و ديگرى گويد كه من اقتدا به تو كردم پس نماز هر دو فاسد است مى‌بايد كه هر دو از سر گيرند نماز را چون قرائت نكرده‌اند، و اگر كرده باشند بقصد سنّت كرده‌اند و بنا بر نسخه فا كه جزو حديث سابق باشد چند احتمال دارد يكى آن كه گويا حضرت مى‌فرمايند كه نماز به جماعت بكن كه حضرت امير المؤمنين صلوات اللَّه عليه حكم به صحت و تماميت نماز هر دو امام كردند با اختلافى كه داشتند و در واقع امام نبودند چون معقول نيست امامت بى مقتدى و در حصول اقتدا كردن و هيچ يك نيّت اقتدا نكرده بودند، يا آن كه امامت چنان مطلوب بود كه هر دو كس كه جمع مى‌شدند اراده امامت داشتند، يا آن كه نيت امامت صحت صلاة شد، و نيت ماموميت سبب بطلان و همه بعيد است و اظهر آنست كه سهو از نساخ شده است و به جاى واو فا بر قلم آمده است.

( «و سال جميل بن درّاج ابا عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه عن امام قوم اجنب و ليس معه من الماء ما يكفيه للغسل و معهم ما يتوضئون به يتوضّأ بعضهم و يؤمّهم قال لا و لكن يتيمّم الامام و يؤمّهم انّ اللَّه عزّ و جلّ جعل الارض طهورا كما جعل الماء طهورا»)

و به اسانيد صحيحه و حسنه منقولست از جميل كه گفت سؤال كردم از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه از امام جمعى كه جنب باشد و آن قدر آب نداشته باشد كه بان غسل تواند كرد و مامومان آب وضو داشته باشند آيا بعضى از ايشان وضو مى‌تواند ساخت كه امامت ايشان كند حضرت فرمودند كه نه و ليكن امام مقرّرى ايشان تيمم مى‌كند و امامت ايشان مى‌كند زيرا كه حق سبحانه و تعالى زمين را مطهر گردانيده است چنانكه آب را مطهر گردانيده است، و بر اين مضمون در