لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٨٥ - اولى الناس به امامت جماعت

كسى كه پيشتر هجرت كرده باشد، پس اگر در هجرت مساوى باشند، پس كسى كه سالش بيشتر باشد، پس اگر در سن مساوى باشند، پس كسى كه اعلم بوده باشد به سنّت و طريقه حضرت سيد المرسلين ٦ و كسى كه اعلم باشد در دين و كسى تقدم نكند ديگرى را در منزلش و نه صاحب سلطنت را در سلطنتش يعنى كسى را كه امام صلوات اللَّه عليه امارت داده باشد أو اولى است، و صدوق بعد از ذكر اين خبر در علل گفته است كه در حديث ديگر وارد است كه اگر در سن مساوى باشند هر كه خوش روتر باشد و ظاهرا مرادش فقه رضويست.

و كلينى به اسناد او از جابر روايت كرده است از حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه كه مى‌بايد كه جمعى نزديك امام باشند كه صاحب عقل و خرد باشند كه اگر امام نسيانى كند يا بماند عقلا او را بحق بدارند، و افضل صفها صف اول است و افضل اين جائى است كه به امام نزديك باشد، و فضيلت نماز جماعت بر نماز تنها بيست و پنج درجه است در بهشت.

و مرسلا از آن حضرت روايت كرده است كه فضل دستهاى راست صفها بر دستهاى چپ مثل فضيلت نماز جماعتست بر نماز منفرد.

و كالصحيح روايت كرده است از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه كه فرمودند كه شما را شرم نمى‌آيد كه كنيزك خود را بفروشيد و او در خانه مولاى ثانى بگويد كه آقاى من به نماز جماعت حاضر نمى‌شد، و ظاهر مى‌شود كه رعايت سخن مردم كردن در مذمّت‌ها بد نباشد.

و صدوق به اسناد خود روايت كرده است از انس كه پسرى از عثمان بن مظعون رضى اللَّه عنه فوت شد و اندوه او بسيار شد تا آن كه در خانه خود مسجدى مقرر ساخت كه در آنجا عبادت كند و متوجه دنيا نشود و چون اين خبر