لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٩٦ - سهو پيامبر در نماز

كند به او و بعد از آن ظاهر شود كه امام نماز ظهر مى‌كرده است نمازش درست است به اجماع و ظاهر روايات كثيره دلالت مى‌كند بر اين معنى.

[سهو پيامبر در نماز]

(و روى الحسن بن محبوب عن الرّباطى عن سعيد الاعرج قال سمعت ابا عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه يقول انّ اللَّه تبارك و تعالى انام رسول اللَّه ٦ عن صلاة الفجر حتّى طلعت الشّمس ثمّ قام فبدأ فصلّى الرّكعتين اللّتين قبل الفجر ثمّ صلّى الفجر و اسهاه فى صلاته فسلّم فى ركعتين ثمّ وصف ما قاله ذو الشّمالين و انّما فعل ذلك به رحمة لهذه الامّة لئلّا يعيّر الرّجل المسلم اذا هو نام عن صلاته او سها فيها يقال قد اصاب ذلك رسول اللَّه ٦)

و در صحيح منقولست از حسن از رباطى على بن الحسن ثقه از سعيد لنگ ثقه كه گفت شنيدم از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه كه مى‌فرمودند كه اللَّه تبارك و تعالى بخواب برد رسولش را ٦ از نماز صبح تا آن كه آفتاب طالع شد پس آن حضرت برخاستند و أولا نافله صبح را به جا آوردند و بعد از آن نماز صبح را به جماعت با اصحاب كردند و حق سبحانه و تعالى آن حضرت را ٦ در يك نماز سهو فرمودند تا سلام دادند در نماز چهار ركعتى بعد از دو ركعت پس بيان فرمودند حضرت صادق حكايت ذو الشمالين را و اين دو چيز را واقع نساخت مگر از روى رحمت و شفقت بر اين امّت مرحومه تا آن كه اگر كسى را خواب برد يا در نماز سهو كند كسى او را سرزنش نكند و با خود گويند كه هر گاه سيّد كاينات ٦ بخواب رفت و سهو كرد اگر امّت آن حضرت سهو كنند سهل خواهد بود.

و كلينى بسند صحيح ديگر از سعيد روايت كرده است كه گفت از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه شنيدم كه مى‌فرمودند كه حضرت‌