لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٦٤ - شك در ركعت پنجم

فان كنت انّما صلّيت ركعتين كانتا هاتان تمام الاربع و ان كنت صلّيت اربعا كانتا هاتان نافلة)

و به اسانيد صحيحه منقول است از حلبى كه حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه فرمودند كه هر گاه ندانى كه دو ركعت نماز كرده يا چهار ركعت و هيچ طرف از اين دو مظنون تو نباشد پس تشهد بخوان و سلام ده و بعد از آن دو ركعت نماز ايستاده مى‌كنى بدو ركوع و چهار سجده و الحمد تنها مى‌خوانى در آن و تشهد مى‌خوانى و سلام مى‌دهى پس اگر دو ركعت نماز كرده باشى سابقا و با اين دو ركعت چهار ركعت مى‌شود و اگر پيشتر چهار ركعت را كرده باشى اين دو ركعت را نافله حساب مى‌كند حق سبحانه و تعالى، هر چند احتياط واجبست و نيّت وجوب مى‌بايد كرد در آن و ليكن باين بر مى‌گردد كه متمم باشد يا نافله و به همين مضمونست صحيحه ابن ابى يعفور و صحيحه محمد بن مسلم، و ظاهر صحيحه زراره و صحيحه ابو بصير و حسنه كالصحيحه حلبى آنست كه بنا بر اقلّ مى‌گذارد و دو ركعت ديگر مى‌كند كه اگر دو باشد چهار شود پس ناچار است از آن كه قايل شويم به تخيير عمل به مشهور اولى است و گذشت.

[شك در ركعت پنجم‌]

(و روى جميل بن درّاج عنه صلوات اللَّه عليه انّه قال فى رجل صلّى خمسا انّه ان كان جلس فى الرّابعة مقدار التّشهّد فعبادته يا فصلاته جايزة)

و بسند صحيح منقول است از جميل از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه كه آن حضرت فرمودند در شخصى كه پنج ركعت نماز كند نماز چهار ركعتى را كه اگر در ركعت چهارم بمقدار تشهد نشسته باشد پس عبادت او يا نماز او جايز و صحيح است، و همين حديث را شيخ روايت كرده است در صحيح از جميل از زراره از حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه و اكثر اصحاب حمل كرده‌اند بر آن كه تشهد خوانده باشد و اخلال به سلام‌