لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٦١ - شك در دو ركعت آخر

مثل شكّ ميان يك و دو چون يك معلوم است و مع هذا اعاده مى‌كند.

و منقولست در حديث حسن كالصحيح از ابو بكر حضرمى كه من پيشنمازى اصحاب خود مى‌كردم در نماز شام پس چون دو ركعت نماز كردم سلام دادم پس بعضى از ايشان بمن گفت كه دو ركعت نماز كردى پس من اعاده كردم نماز را پس خبر دادم حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه را به واقعه حضرت فرمودند كه شايد كه نماز را اعاده كرده باشى گفتم بلى آن حضرت تبسّم فرمودند و فرمودند كه بس بود ترا كه بر خيزى و يك ركعت نماز كنى تا سه ركعت شود به درستى كه حضرت سيّد المرسلين ٦ سهو كردند و چون دو ركعت نماز كردند سلام دادند و حكايت ذو الشّمالين را فرمودند پس حضرت دو ركعت نماز ديگر كردند.

و در صحيح منقولست از حارث نضرى كه گفت عرض نمودم به خدمت حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه كه ما نماز شام مى‌كرديم امام ما سهو كرد و در دو ركعت سلام داد پس ما نماز را اعاده كرديم حضرت فرمودند كه چرا اعاده كرديد نه حضرت سيّد المرسلين ٦ سلام دادند در دو ركعت و دو ركعت ديگر را كردند چرا تمام نكرديد نماز خود را.

[شك در دو ركعت آخر]

(و روى عنه عمّار انّ من سلّم فى الرّكعتين من الظّهر او العصر و المغرب او العشاء الآخرة ثمّ ذكر فليبن على صلاته و لو بلغ الصّين و لا اعادة عليه)

و بسند موثق منقولست از عمّار كه حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه فرمودند كه هر كه سلام دهد در دو ركعت ظهر يا عصر يا مغرب يا خفتن و به خاطرش آيد كه نماز را تمام نكرده است پس بايد كه بنا نهد بر آن چه كرده است و نماز را تمام كند و اگر چه بشهر چين رسيده باشد كه شش ماهه راه است تخمينا از مدينه مشرفه تا آنجا و اعاده نمى‌كند نماز را.