لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٥٢ - سهو در قراءة

كراهت است كه اگر تعجيل يا ضرورتى نباشد تركش مكروه خواهد بود.

و در صحيح از معاوية بن وهب منقول است كه گفت عرض نمودم به حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه عليه كه گاه هست كه سوره مى‌خوانم و سهو مى‌كنم و در آخر سوره به خاطرم مى‌آيد كه سهو كرده‌ام بر گردم بأوّل سوره يا بگذارم فرمودند كه بگذر و اگر سوره واجب مى‌بود مى‌بايست برگردد.

و در قوى از بكر منقولست كه به آن حضرت صلوات اللَّه عليه عرض نمودم كه بسيار است كه شك مى‌كنم در سوره نمى‌دانم كه خوانده‌ام يا نه آيا اعاده كنم آن را حضرت فرمودند كه اگر دراز است نه و اگر كوتاه است اعاده كن و هم چنين امثال اين احاديث كه ظاهرشان استحباب است اگر چه احوط آنست كه ترك نكند سوره را اگر همه [هم ظ] بعضى از سوره باشد.

و در حديث صحيح از محمد بن مسلم منقولست كه از حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه سؤال كردم از كسى كه فاتحه الكتاب را در نماز نخواند يعنى عمدا نمازش صحيح است حضرت فرمودند كه نماز نيست او را مگر آن كه فاتحه را بخواند بلند يا آهسته و مثل اين عبارت در احاديث صحيحه وارد شده است و دو احتمال دارد يكى آن كه بلند بخواند در جهريه و آهسته بخواند در اخفاتيه يا آن كه مخير است ميان جهر و اخفات و چون مجمل است استدلال به آن نمى‌توان كرد از طرفين.

و در صحيحه ديگر از محمد بن مسلم منقولست كه گفت از آن حضرت صلوات اللَّه عليه سؤال كردم از شخصى كه فاتحه الكتاب نخواند در نمازش يعنى عمدا حضرت فرمودند كه نماز نيست او را مگر آن كه ابتدا به آن كند در جهر يا اخفات عرض نمودم كه اگر كسى خوف داشته باشد يا تعجيل داشته باشد كدام يك محبوبتر است نزد شما آيا سوره بخواند يا حمد حضرت فرمودند كه حمد.