لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ١٠٨ - جهر و اخفات در قنوت

رسيد كه يا موسى اما تاركان دنيا يا ترك كنندگان محبت آن پس ايشان در بهشت خواهند بود و اما گريه كنندگان از ترس من پس ايشان در مرتبه بلند كه بالاترين درجاتست خواهند بود و كسى شريك ايشان نخواهد بود و اما پرهيزكاران از معاصى پس من در روز قيامت تفحص اعمال خلايق بحساب و ميزان خواهم كرد و تفتيش احوال ايشان نخواهم كرد و شكى نيست كه اين رتبه‌ها بلندترين رتبه‌هاى امثال ايشان است و جمعى از محبت الهى گريسته باشند ثواب ايشان را محبوب ايشان مى‌داند و بس و ديگر اخبار خواهد آمد.

[جهر و اخفات در قنوت‌]

(و روى عن صفوان الجمّال انّه قال صلّيت خلف ابى عبد اللَّه صلوات اللَّه عليه ايّاما فكان يقنت فى كلّ صلاة يجهر فيها و لا يجهر)

و در كافى و تهذيب بعد از و لا يجهر فيها هست و در تهذيب او لا يجهر فيها است و به اسانيد صحيحه منقولست از صفوان كه گفت نماز كردم در عقب حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه و حضرت قنوت مى‌خواندند در هر نمازى كه آن را بلند مى‌خواندند و آن چه را بلند نمى‌خواندند و يعنى در جهريه و اخفاتيه و بنا بر نسخه كه فيها نباشد نيز همين معنى دارد و احتمال دارد كه مراد اين باشد كه در نماز جهريه قنوت مى‌خواندند و قنوت را از روى تقيه بلند نمى‌خواندند و چون كافى اصل است و فيها دارد البته معنى اول مراد است و ظاهرا از قلم نساخ افتاده باشد.

(و روى عن زرارة انّه قال قال ابو جعفر صلوات اللَّه عليه القنوت كلّه جهار)

و در صحيح از زرارة منقولست كه گفت كه حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه فرمودند كه هر قنوتى را بلند مى‌بايد خواند خواه در نماز جهريه و خواه در نماز اخفاتيه و خواه امام و خواه منفرد، و در مأموم خلافست چون معارض است اين عموم بعموم احاديثى كه وارد شده است كه مأموم چيزى را