کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٨٦ - فصل چهارم در كنيت و القابش(ع) ايراد نموده

بر آن وجه كه آن حضرت در حق امام حسن اختيار فرموده بود و همچنين عمل فرمود در حق امام حسين نيز در وقت ولادت كه ان شاء اللَّه سمت ذكر خواهد يافت.

و روايت كند جنابذى كه امير المؤمنين حسن را حمزه نام نهاده بود و حسين را جعفر آنگاه رسول اللَّه ٦ ويرا طلب فرموده گفت تغير اسم اين هر دو پسر كن، گفت: آنچه خدا و رسول خواهد، فرمود كه ايشان را بحسن و حسين تسميه كن و ظاهر كلام او آنست كه باقى بوده باشد تسميه حسن بحمزه تا وقت ولادت امام حسين، و در آن وقت اسماء ايشان تغيير يافته باشد، و در آن نظر است متأمل را، يا آنكه نام نهاده باشند حسن را بحمزه و تغيير داده باشند، و چون حسين متولد شده باشد او را جعفر نام كرده باشند و تغيير داده پس تسميه در دو زمان بوده باشد و تغيير نيز اين چنين.

فصل چهارم در كنيت و القابش (ع) ايراد نموده‌

ابن طلحه گويد كه: كنيتش ابو محمد است لا غير أما القابش بسيار است، از آن جمله تقى، و طيب و زكى، و سيد، و سبط، و ولى، همه آن‌ها را بوى اطلاق ميكنند و اكثر اين القاب از وى تقى است ليكن اعلا و اولاى آن از روى رتبه آنست كه رسول اللَّه ٦ او را بآن لقب فرمود و بآن وصف نمود كه روات ثقه نقل كرده‌اند كه آن حضرت فرمود كه: ان ابنى هذا سيد، و اين حديث بتمامه سمت ذكر خواهد يافت، پس اولى بالقاب او سيد باشد.